Deze website gebruikt cookies. Cookies zijn kleine tekstbestanden die we op uw computer plaatsen om uw gebruiksgemak op onze website te verbeteren. We gebruiken sessie cookies en permanente cookies. Dat doen we om uw voorkeurinstellingen te onthouden en om te weten dat u akkoord ging met het gebruik van cookies. Derden op onze website gebruiken mogelijk ook tracking en nog andere cookies. Klik hier voor ons volledig cookiebeleid en meer info over cookies.
Ik ga akkoord met cookies

Algemeen

Klimaat

Oudere artikelen

De Belgische sociale zekerheid revisited

Deel 1 : De sociale zekerheid zoals ze is

Het Belgische socialezekerheidsstelsel staat bekend als één van de beste ter wereld. Dat wordt chauvinistisch nogal eens graag beweerd. In ieder geval is het met absolute zekerheid het duurste socialezekerheidsstelsel ter wereld. Geen mens die het mee financiert die dat zal tegenspreken en wat dat betreft kan er dus al zeker geen sprake zijn van enige tekortkoming.

Laten we om te beginnen eens even de geldstroom volgen doorheen het gehele traject van dat beste socialezekerheidsstelsel ter wereld en daarbij vertrekken van bij de financiers en eindigen bij degenen die ermee gesteund worden. We volgen slechts één van de vele mogelijke trajecten doorheen het kluwen van sociale diensten. We gaan daarbij, om gemakkelijk te rekenen, uit van een werkloze met een uitkering van 1000 euro rond.

Vereenvoudigd schema van de Belgische sociale zekerheid

Uw browser kan deze afbeelding niet weergeven

* U zult hieronder zien dat ik genoodzaakt was om begrotingscijfers door elkaar te gebruiken van verschillende recente voorbije jaren. Het Belgische socialezekerheidsstelsel kan dan misschien het beste ter wereld zijn ... het transparantste is het zeker niet en een zicht krijgen op de geldstroom blijkt een waar huzarenstuk waarbij ik het heb moeten doen met wat ik her en der aan gegevens op het internet bij elkaar heb kunnen sprokkelen. De analyse die u hieronder aantreft is cijfermatig derhalve zeker geen exacte analyse. Ze is in deze eerste versie vooral bedoeld om een idee te kunnen geven en hopelijk zal ik ze in de nabije toekomst nauwkeuriger verder kunnen uitwerken en daarbij wel gebruik kunnen maken van de begrotingscijfers van de verschillende diensten van één en hetzelfde jaar.

1. De RSZ

Ons verhaal begint bij de RSZ die in 2015 bvb. 72 miljard binnenkreeg en herverdeelde onder arbeidsongeschikten, gepensioneerden, zieken, werklozen, kinderen maar bvb. ook mensen die hun jaarlijks verlof opnemen (Bron). Het grootste gedeelte van die 72 miljard krijgt de RSZ rechstreeks binnen via de RSZ-bijdragen van werknemers en werkgevers maar er is ook nog een aanzienlijk gedeelte afkomstig uit andere belastingen gehoffen door andere overheidsdiensten. (Meer details over de volledige financiering van de RSZ.)

De werkingskosten van de RSZ zelf bedroegen in 2015 afgerond 300 miljoen euro (Bron). Vervolgens deel ik dat totaalbedrag door het aantal begunstigden van één of andere uitkering of toelage uit die RSZ-pot. In 2017 kreeg 27.2 percent van de Belgische bevolking een uitkering of een pensioen uitbetaald. Wanneer we uitgaan van 11.4 miljoen inwoners dan gaat dat over 3.100.800 begunstigden. Daar komen nog eens 2.489.257 miljoen kinderen bij (Bron) wiens ouders een kinderbijslagvergoeding ontvangen. De RSZ heeft zodoende een totaal van 5.590.057 begunstigden. De werkingskost per begunstigde (ongeacht het uitgekeerde bedrag of de hoedanigheid ervan) bedraagt dan 53.66 euro per jaar oftewel 4.5 euro per maand(*1). En onze werkloze is er daar één van.

(*1) De RSZ betaald ook nog medische verzorging terug. Het bedrag van 4.5 euro per begunstigde moet derhalve dus verminderd worden. Terugbetaling van medische kosten zijn occasionele aangelegenheden, in tegenstelling tot de uitkeringen die periodieke aangelegenheden zijn en worden derhalve volledig anders verwerkt. Deze beiden met elkaar vergelijken heeft daarom iets van appelen met peren vergelijken. Eerlijkheidshalve moeten we de 4.5 euro dus nog verminderen met kosten die gaan naar de administratie van de terugbetaling van die medische verzorging. Met hoeveel is echter moeilijk precies te zeggen. Ik reken daarom vanaf nu verder met een kost voor de RSZ werking van 3 ipv 4.5 euro per begunstigde. Hieronder zal bovendien duidelijk worden dat deze paar RSZ-euro's niet zo gewichtig zijn in de volledige berekening.

2. De RVA

Vervolgens verdeelt de RSZ dat geld dan onder de RVA, de RIZIV, de RVP, de kinderbijslagkassen en nog een aantal diensten. Wat de werklozen betreft komt onze 1000 euro nu terecht bij de RVA. Op die RVA werken de mensen ook niet gratis en de werkingskosten van de RVA bedroegen in 2017 dan ook 231.006.337 euro (Bron). Er waren in januari 2018 384.427 werklozen (Bron). De RVA kost m.a.w. 601 euro per werkloze per jaar oftewel 51 euro per werkloze per maand.

3. De vakbonden en de HKW

Dan stort de RVA onze 1000 euro door aan één van de drie vakbonden of aan de HKW (Hulpkas voor werklozen). De vakbonden krijgen per werkloze een dotatie van de overheid voor deze werking als erkende uitbetalingsinstelling. In 2016 bedroegen deze dotaties in totaal 165 miljoen euro (Bron). Wat de kosten betreft voor de HKW, deze bedroegen 38 miljoen euro in 2017 (Bron p.23). Samen met de dotatie van de vakbonden brengt ons dat op 203 miljoen euro. In 2016 waren er 433.882 uitkeringsgerechtigde werklozen (Bron). De vakbonden/HKW kosten ons derhalve 468 euro per werkloze per jaar oftewel 39 euro per maand.

4. De VDAB

De werkloze moet ook opgevolgd worden, gecontroleerd en begeleid. Er moet bemiddeld worden naar tewerkstelling toe. De VDAB organiseert ook opleidingen. We komen hier door onze handige staatsstructuur ook in ander vaarwater terecht want de VDAB is een instantie die valt onder de bevoegdheid van de Vlaamse deelstaat. Het bedrag dat we hier berekenen voor de kost van de VDAB per werkloze geldt derhalve enkel voor Vlaanderen en zal anders zijn in Wallonië of Brussel.

In 2012 kostte de werking van de VDAB de belastingbetaler 614.945.000 euro. (Bron Recentere cijfers helaas niet beschikbaar). Als we uitgaan van 433.882 werklozen (2016) dan komen we op een bedrag van 1417 euro per werkloze per jaar oftewel 118 euro per maand.

5. De werkloze

Als laatste dan stort de vakbond of de hulpkas een bedrag van 1000 euro op de rekening van onze werkloze. Wanneer we nu alle hierboven begrootte kosten optellen dan bedragen deze 211 euro, wat wil zeggen dat een uitkering van 1000 euro de belastingbetalers in totaal 1211 euro kost. Dit surplus is bovendien een vast bedrag en geen procentueel bedrag en blijft dus hetzelfde indien het om een werkloosheidsuitkering gaat van een ander bedrag. Een samenwonende werkloze met een uitkering van bvb. 700 euro kost de belastingbetaler 911 euro en in het geval van twee samenwonende werklozen met een uitkering van elk 700 euro betaalt de belastingbetaler deze surplus dan ook tweemaal.

5 bis. Conclusies m.b.t. de kosten voor de uitbetaling van de werkloosheid

1. Om één werkloosheidsuitkering van de belastingbetalers te verkassen naar de ontvanger betalen de belastingbetalers een vaste "commissie" van 211 euro bovenop die uitkering van gelijk welk bedrag.

2. Niet alle parameters werden ingerekend en dus moeten we ervan uitgaan dat het werkelijke bedrag eerder nog hoger zal zijn. Zo bvb. de kosten die gemaakt worden voor de inning en verwerking van wat de RSZ niet via de sociale bijdragen binnenkrijgt en hetzelfde geldt voor de inning en de verwerking van de middelen voor de RVA, de vakbonden en de VDAB en die niet afkomstig zijn van de RSZ. Ook deze kosten komen ergens ten velde ook nog eens ten laste van de belastingbetaler.

Anderzijds daalde de werkloosheid de laatste jaren en moeten we daarom uitgaan van verminderde administratiekosten inzake maar we mogen ons toch ook niet blind staren op dalende werkloosheidscijfers omdat die geenszins willen zeggen dat al die werklozen nu aan het werk zijn en in werkelijkheid velen ervan gewoon verhuisd zijn naar de RIZIV of het OCMW of helemaal geen inkomen meer hebben.

Bij de VDAB die de duurste kost is in onze berekening werd na 2012 ook behoorlijk afgeslankt (minder werkwinkels bvb.) wat de werkingskosten ervan zal hebben doen dalen. Maar anderzijds dan weer "erfde" de VDAB een jaar of drie geleden de controle van de werklozen van de RVA. We mogen ervan uitgaan dat dit de RVA kosten drukte maar die van de VDAB deed stijgen.

Samenvattend moeten we er toch vanuit gaan dat de surpluskosten bovenop een werkloosheidsuitkering zich ergens tussen de 200 en 250 euro zullen situeren en mogelijk zelfs nog meer. In het geval van een uitkering van 1000 euro hebben we het dan toch over 1/5 tot 1/4 van het uitkeringsbedrag dat er nog eens bovenop komt.

3. Niet al deze extra kosten zijn volledig nutteloos. De kostprijs van de RSZ valt eigenlijk nog best mee en de werking van deze instelling kan men bezwaarlijk nutteloos noemen. Ook de VDAB die dan weer de duurste kost uitmaakt kan men bezwaarlijk volledig nutteloos noemen, omdat die geacht wordt mensen uit de werkloosheid te halen. Wat de RVA betreft en zeker de Vakbonden, samen goed voor 90 euro ... bij deze kosten voor grotendeels oneigentijdse administratie vallen toch zeker wel vraagtekens te plaatsen. Verhofstadt deed jaren geleden al eens een vergeefse poging om de vakbonden er alvast van tussen te wippen.

4. Het bedrag van de "commissie" is zoals te verwachten recht evenredig met het aantal instanties die zich bevinden tussen de belastingbetalers en de begunstigden van onze sociale zekerheid en eveneens van de hoedanigheid van die diensten en de complexiteit en de omvang van hun taak.

5. Dit aantal tusseninstanties en hun hoedanigheid en hun kostprijs is afhankelijk van het soort van uitkering. En moesten we dus eenzelfde berekening maken voor een invaliditeitsuitkering of voor een pensioen of voor een kinderbijslagvergoeding dan zouden we tot een ander bedrag komen. Er zijn bovendien ook nog eens verschillen mogelijk naargelang de deelstaten. De rijksdienst voor pensioenen betaalt wel rechtstreeks de pensioenen uit aan de begunstigden. Dat is mogelijk voor hen omdat gepensioneerden niet opgevolgd of gecontroleerd moeten worden. De bijkomende kosten voor kinderbijslag en pensioenen zal eerder lager zijn terwijl die voor invaliditeitsuitkeringen waarschijnlijk nog hoger zal zijn.

6. De terugvloeiende kosten

Nu de werkloze van de vakbond 1000 euro op zijn bankrekening heeft ontvangen gaat hij die uiteraard spenderen. Net zoals iedereen betaalt hij daarbij o.a. ook BTW. Is dat dan niet normaal kan men opwerpen ? Waarom zou de werkloze een voorkeursbehandeling moeten krijgen ? Allemaal goed en wel maar niet vergeten dat hij eigenlijk toch niet degene is die bvb. zijn BTW op zijn consumptie betaalt maar weer die belastingbetalers. Bovendien is het zo dat het voor de werkloze geen verschil zou maken indien hij die BTW niet zou betalen en het geld daarvoor ook niet zou ontvangen. Wanneer een werkloze dus bvb. zou worden vrijgesteld van BTW dan zou dit een besparing kunnen betekenen, niet voor hem maar voor de belastingbetaler !

Laten we er vanuit gaan dat onze werkloze 60 euro per maand betaalt aan aardgas en 60 euro aan elektriciteit en nog eens 30 euro aan water. Op de aardgas betaalt hij 21 percent BTW (13 euro) Op de elektriciteit echter betaalt hij alle andere bijkomende heffingen ingerekend 32 percent (Bron) ( 19 euro) en op het water 6 percent BTW (2 euro). 34 euro BTW + andere heffingen dus op zijn nutsvoorzieningen.

We gaan er vervolgens vanuit dat onze werkloze 300 euro spendeert aan eten, wasproducten, kledij ... Daarbij betaalt hij verschillende BTW-tarieven tussen de 6 en de 21 percent. Laten we uitgaan van een gemiddelde van 15 percent. Hij betaalt dan nog eens 53 euro BTW.

Alles tesamen vloeit 87 euro van zijn uitkering dus weer terug naar de staat via de BTW.

De werkloze betaalt ook nog 12 euro per maand aan de vakbond. 25 euro per jaar zorgkas. 25 per maand aan het ziekenfonds. Ook dit zijn kosten om de SZ mallemolen te doen draaien. Dan zijn daar nog gemeentebelasting, provinciebelasting en dan gaan we ervan uit dat hij geen auto heeft en dus geen accijnzen e.d. betaalt. We gaan om mild te zijn hiervoor nog 40 euro bij de naar de staat of sociale zekerheid terugvloeiende kosten tellen want de werkloze kan ook de gratis HKW gebruiken. We komen dan op 127 euro terugvloeiende kosten.

Daar waar we bovendien met de eerder berekende "vaste commissie" te doen hadden met een vaste prijs per uitkering en per werkloze hebben we hier (wat betreft BTW, accijnzen) wél te doen met een percentage en dus een variabel eindresultaat. Van een lagere uitkering zal m.a.w. minder terugvloeien en van een hogere meer.

6 bis. Conclusie i.v.m. de terugvloeiende kosten

Onze werkloze zou in geval van afwezigheid van BTW en zonder de andere bijdragen en belastingen evenveel gehad hebben met 873 euro i.p.v. met 1000 euro (die 1211 euro gekost heeft). En dat is dan nog een voorzichtige schatting die uitgaat van een absoluut minimaal consumptiepatroon.

Ik vermeldde terloops ook even brandstofaccijnzen als terugvloeiende kosten en ik ging er niet verder op in omdat ik ervan uitga dat de meeste werklozen geen auto zullen hebben. Dat wil echter in het geheel niet zeggen dat zij geen brandstofaccijnzen betalen. Dat doen ze onrechtstreeks immers wel bij het consumeren van gelijk welke goederen. Die consumptiegoederen moeten immers geproduceerd en vervoerd worden. Hoewel de juiste impact nauwelijks te berekenen is wil ik toch nog even gemeld hebben dat ook de brandstofprijzen en dus ook de brandstofaccijnzen de levenskost mee omhoog drijven en dat er daarlangs onrechtstreeks nog een bedrag terugvloeit.

7. Hoge Huishuren

We gaan ervan uit dat onze werkloze ergens in een Vlaamse stad woont en een studio huurt voor een bedrag van 500 euro per maand.

Onze huishuren zijn buitengewoon hoog. Dit heeft te maken met verschillende factoren die we hieronder bespreken. We moeten hier even grondig bij stil staan want zomaar eventjes de helft van de uitkering van onze werkloze wordt hieraan gespendeerd. En dan hebben we eigenlijk nog een lage huishuur gerekend. U mag gerust eens proberen om voor het bedrag van 500 euro nog een huurwoonst te vinden op de private huurmarkt in Vlaanderen.

Om te beginnen speelt natuurlijk gewoon de wet van vraag en aanbod. Onze bevolking stijgt weer opnieuw door de migratie en er worden navenant geen woningen bijgebouwd en daar is ook geen plaats voor. Het gevolg is toenemende schaarste en dus stijging van zowel de aankoop als de huurprijzen.

Een tweede oorzaak die woningschaarste in de hand werkt is onze sociale zekerheid zelf. Wie van een uitkering leeft wordt namelijk ontmoedigd om samen te gaan wonen doordat hij of zij zijn uitkering dan ziet verlagen of op termijn zelfs ziet verdwijnen. Ook cultureel wordt er bovendien op grote schaal gezinsonvriendelijke propaganda gevoerd. Het grote aantal alleenstaanden en eenoudergezinnen verhoogt het aantal benodigde woonunits, verhoogt zo weer de vraag en dus weer de vastgoedprijzen.

Ten derde dan hebben wij onze woningnormen veel te hoog opgetrokken in Vlaanderen. Dit veroorzaakt niet alleen woningschaarste door leegstand maar kwaliteit is ook niet gratis en zo wordt ook de huurprijs omhoog gedreven. Voor wat hoort immers wat.

Wat die hoge woonnormen dan betreft heb ik het nog niet zozeer over isolatie ofzo bvb. maar gewoon over leefruimte en ook over bakstenen. Dit is blijkbaar cultureel bepaald. “De Vlaming heeft een baksteen in zijn maag” en wij zijn eigenlijk gewoon bourgondiërs wanneer het op huisvesting aankomt en zeker wat onze woonoppervlakte betreft.

Onze sociale zekerheid heeft een doel en dat doel is het vrijwaren van de sociale mensenrechten. We hebben het dan over het recht op een menswaardig bestaan, waaronder o.a. het recht op een degelijke huisvesting. Het universeel verdrag voor de rechten van de mens zegt echter niet dat een degelijke huisvesting gelijk staat aan een omvangrijke huisvesting en al evenmin dat het moet gaan om een bakstenen huisvesting.

Wie even de grens oversteekt naar Nederland zal onmiddellijk opmerken dat onze noorderburen veel bescheidener omgaan met hun eveneens beperkte ruimte. De huizen zijn er veel kleiner en ondanks dat Nederland dichter bevolkt is dan België is er toch veel meer open ruimte. Werd Nederland ooit al veroordeelt door de VN of de EU wegens schending van het recht op een degelijke huisvesting van haar burgers ? Uiteraard niet!

In het filmpje hierboven toont een Australische die iets heeft met Japan, hoe nogal wat mensen in Japan wonen. De bourgondische Vlaming zal dit wellicht extreem vinden maar werd Japan dan reeds veroordeeld door de VN wegens minachting van het universele recht op een degelijke huisvesting ? Vriezen er in Japan mensen dood in de winter ? Ik weet het niet eigenlijk maar bij ons in het land met het beste socialezekerheidsstelsel ter wereld trouwens wel hoor, elke vrieswinter zijn er enkelen. In Japan zijn deze ministudios bovendien dan nog erg duur maar dat komt omdat Japan echt extreem dicht bevolkt is. Een studio zoals deze zou bij ons verhuurd kunnen worden aan marktprijs omstreeks 300 euro en misschien nog wel minder.

Nog een ander gegeven dat ik in deze context wil vermelden is de trailerparks in de Verenigde Staten. Ook hiervan kan men denken wat men wil. Maar ik kan mij evenmin herinneren dat de USA ooit al door de VN veroordeeld werd omdat nogal wat armere Amerikanen in een stacaravan wonen. Bij ons werd het wonen op een camping of op weekendgrond of nagenoeg alle woonvormen die het heilige bakstenendogma tarten verboden.

Wonen op een camping heeft in onze perceptie ook zoiets bohemien. Dit kan echter gerust netjes, modern, comfortabel en zonder wildgroeitoestanden geregeld worden. En alsof wonen in een caravan schandelijk is ofzo. Niks doen aan woningnood en mensen die op straat moeten slapen, dat is pas schandelijk! Een niet gering aantal gepensioneerden zwerft bovendien nu reeds rond door europa in een mobilhome en deden hun huis van de hand en plaatsten hun domicilie bij hun kinderen. Indien gepensioneerden zelf kiezen om zo te leven dan zal dit toch zo oncomfortabel niet zijn denk ik. Lees ook eens over de doodstrijd van één van onze laatste verblijfscampings, 't Stropke in Gent. O.a. een dame van in de tachtig verklaart heel gelukkig te zijn daar. Dankzij een goede particuliere uitbating werden de bohemien elementen er sinds 2016 ook doeltreffend verwijderd.

En hoe zit dat met het verhuren van kamertjes zoals nog niet zo heel lang geleden nog de vanzelfsprekendste zaak van de wereld was ? Een gezin met nog een kamer op overschot verhuurde die gewoon onder aan een alleenstaande. Die alleenstaande was dan meteen ook niet meer zo alleenstaand. Bovendien kon hij vaak tegen betaling van een bescheiden bijdrage nog mee aanschuiven aan tafel ook bij dat gezin. Ook dit werd door “het beste socialezekerheidsstelsel ter wereld” allemaal quasi onmogelijk gemaakt.

Of wat met de kotmadam die ook nog eens een voltijdse baan had aan het onderverhuren van haar grote herenhuis aan studenten maar ook vaak aan alleenstaanden ? Ook zij is intussen een bijna uitgestorven soort.

Bekijk het reglement dan ook nog eens van onze sociale huisvestingsmaatschappijen. Hun huurders hebben het recht op één slaapkamer meer dan het aantal gezinsleden. Een alleenstaande heeft dus recht op twee slaapkamers. Een koppel met 1 kind mag vier slaapkamers hebben ! Hoe decadent ! De meesten zijn daar bovendien helemaal geen vragende partij naar en beklagen zich over de te verwarmen ongebruikte ruimte. En dan verbaasd zijn dat we wachtlijsten hebben.

7 bis. Conclusies i.v.m. te hoge huishuren

1. Een 30 percent (300 euro in onze voorbeeldcase van 1000 euro) van de werkloosheidsuitkeringen moeten door onze armsten gespendeerd worden aan iets dat hen niet vooruit helpt en bovendien hun armoede bestendigd door een veel te groot gedeelte van hun noodinkomen op te zuigen. Enerzijds is er schaarste wat het aantal woonunits betreft, anderzijds dwingt de hoedanigheid van het aanbod dat er dan wel is de armsten om boven hun stand te leven. Dit terwijl zijzelf vragende partij zijn naar goedkopere en dan ook uiteraard meer rudimentaire woonmogelijkheden. De markt zou deze vraag normaal gezien vanzelf invullen. Dat doet een markt namelijk altijd. Maar dit kan en mag niet wegens te hoge huisvestingsnormen, verbod op wonen op een camping, het culturele heilige bakstenendogma enz. De armsten zo dwingen om boven hun stand te leven veroorzaakt voor de vastgoedsector bovendien ook nog eens aardig wat problemen i.v.m. wanbetaling.

2. Ondanks dat de actieve belastingbetalers een immens hoge last wordt opgelegd komen de hulpbehoevenden hierdoor veelal nog steeds tekort en houden zij vaak te weinig leefgeld over. Noteer gerust dat de hoge huishuren vaak ondervoeding veroorzaken en een bedreiging vormen voor de integriteit van veel van onze armsten en zodoende in dat land met “het beste socialezekerheidsstelsel ter wereld” vaak resulteren in flagrante schending van de mensenrechten! Dit is vooral zo indien zij op de private huurmarkt moeten huren. Volgens het jaarverslag van 2015 van de POD Maatschappelijke integratie krijgen 52,5 percent van alle huurders te maken met armoede of sociale uitsluiting tegenover 9,3 percent van de eigenaars. 42,9 percent van de werklozen loopt ondanks alle zware inspanningen van de belastingbetaler nog steeds het risico om met armoede te worden geconfronteerd.

3. Daar waar alleenstaanden een veel groter risico lopen op armoede en uitzichtloosheid faciliteert onze sociale zekerheid die geacht wordt armoede te bestrijden deze alleenstaandheid en heeft zij een aantal ingebouwde drempels die mensen bemoeilijkt om een gezin te stichten en zo dit extra risico op armoede te ontlopen of te verminderen. Volgens het jaarverslag van 2015 van de POD Maatschappelijke integratie leeft 39,2 percent van de alleenstaanden onder de armoedegrens.

4. We kunnen in deze ook niet rond de migratie heen. De migratie heeft het stagneren en zelfs dalen van onze bevolking teniet gedaan en heeft ervoor gezorgd dat ze gewoon zoals vroeger verder is blijven stijgen. Indien dit zo verder gaat zullen we uiteindelijk zowieso allemaal eindigen in ministudiootjes naar Japans model en daar bovendien evenveel voor betalen als dat we nu betalen.

5. Wanneer we dit gegeven van verkwanselde huishuur inrekenen in de financiële analyse van onze case dan komen we in totaal op een bedrag van 638 euro van de 1211 euro ( 53 percent ) die mits de nodige reorganisatie helemaal niet opgebracht zou moeten worden door de belastingbetaler of toch minstens aanzienlijk beperkt zou kunnen worden.

8. Algemene conclusies

1. "Het beste socialezekerheidsstelsel ter wereld" is veel te duur en faalt dan nog regelmatig in het uitvoeren van haar hoofdopdracht namelijk art. 25 van De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens garanderen. Meer dan de helft van het herverdeelde geld gaat onverrichterzake verloren en lenigt geen nood van hulpbehoevenden.

2. Grootste verliespost is de te hoge huishuur veroorzaakt door een fout huisvestingsbeleid. Tweede grootste is dure, omslachtige en vaak overbodige administratie die de herverdeling moet organiseren en de valse indruk moet wekken dat deze bewaakt wordt. Ten derde zijn er de gelden die nog eens opnieuw worden herverdeeld. Ten vierde is er de migratie die alles nog eens erger maakt.

3. "Het beste socialezekerheidsstelsel ter wereld" houdt zich enerzijds ledig met vanalles dat haar opdracht niet is en schiet anderzijds tekort wat betreft haar kernopdracht. Het doel van het socialezekerheidsstelsel zou moeten zijn om te zorgen dat mensen geen honger hebben en niet dakloos worden of doodvriezen en niet doodgaan of pijn moeten lijden omdat ze zich geen medische verzorging kunnen permitteren. Geslachtsoperaties vallen daar bvb. niet onder. De SZ moet zich ook niet bezig houden met het garanderen van een gelijkblijvende levensstandaard in geval van ouderdom, ziekte, werkloosheid of andere tegenslag. Wie tegenslag heeft moet in leven gehouden worden maar ook niks meer dan dat. Wie een pensioen wil dat even hoog is als zijn loon kan dat zelf organiseren. Wie evenveel vakantiegeld wil als zijn loon kan dat zelf organiseren. Wie zich bijkomend wil verzekeren tegen inkomstenverlies in geval van ziekte, arbeidsongeval, werkloosheid kan dat ook allemaal zelf organiseren. Onze staat heeft teveel hooi op de vork genomen en dit kweekt een foute mentaliteit waarbij mensen afleren om zelf hun lot in handen te nemen en te houden. De SZ moet degelijk en transparant zijn en het recht op menswaardig bestaan waterdicht garanderen maar anderzijds moet zij minimalistisch zijn en zich ook louter daartoe beperken. Wie meer wil die moet daar dan zelf initiatief toe nemen en indien hij dat nalaat achteraf niet komen janken.

4. Dit alles veronderstelt dan wel dat men daar ook de reële mogelijkheid toe heeft. Goedkope oosteuropese arbeidskrachten voor de VOKA baas, de quasi onmogelijkheid om kleinschalig zelfstandig te ondernemen, een huisvestingsbeleid op maat van vastgoedwoekeraars ... dit alles zijn de diepere oorzaken van het gegeven dat er uberhaupt grootschalige en systematische sociale correctie nodig is. Onze sociale zekerheid is verworden tot een systeem waarbij men hard werkende eerbare mensen laat rechttrekken wat parasiterende en eerloze globalisten hebben scheefgetrokken en nog steeds verder blijven scheeftrekken. Onze sociale zekerheid is een straatje zonder eind geworden of net zoals de individuele armoede een vicieuze cirkel waar we als maatschappij in zijn geheel op de duur nooit meer uitgeraken.

5. Enkel drastische maatregelen, politieke moed om de globalistische parasieten het deksel op de neus te duwen, politieke moed ook om de dogma's van "het beste socialezekerheidsstelsel ter wereld" in vraag te stellen en veel vindingrijkheid kunnen ons nog uit deze wurggreep redden.

6. Een nieuw parasitair mega-offensief vanwege globalisten dat zich heden aandient onder de naam klimaatdoelstellingen kunnen we in dit alles, uitgerekend nu dat alle indicatoren aangeven dat ons sociaal stelsel wankelt, missen als tandpijn en is ronduit misdadig om zelfs nog maar te overwegen. Indien we dit klimaatfascisme niet stoppen en het zich verder vertaalt in beleid dan zal ons land binnen vijf a tien jaar even erg af zijn als Venezuela. mij zal alvast niet verweten kunnen worden dat ik niet gewaarschuwd heb.

Twee socio-economische dogma's rijp voor de prullenmand

1. De armoedegrens achterna ...

De europese armoedegrens voor een alleenstaande bedraagt momenteel 1.139 euro (Bron). De Belgische ligt nog iets hoger. Men kan hier nu op twee manieren mee omgaan. Men kan die armoedegrens als een voldongen feit beschouwen en er met de uitkeringen steeds achteraan proberen hollen. Of misschien kan men ook eens proberen om die armoedegrens met adequaat sociaal beleid in ons land omlaag te proberen brengen. Een lager gelegde lat zal zorgen dat meer mensen erover kunnen en dat met minder sociale correctie. Globalisten leggen de lat graag hoog natuurlijk; omdat zij graag veel dingen verkopen, maar moet de belastingbetaler daar dan steeds weer voor opdraaien door steeds meer sociale correctie op te moeten brengen ?

Uw browser kan deze afbeelding niet weergeven

Bovenstaande statistiek kan niet duidelijker zijn en toont ons hoe de uitkeringen vruchteloos achter de almaar stijgende armoedegrens aanhuppelen als een ezel achter een wortel hem met een hengel door zijn berijder voorgehouden. Wanneer we die armoedegrens horizontaal kunnen krijgen of zelfs konden doen dalen dan kunnen de uitkeringen eindelijk bijbenen en wie weet zelfs uiteindelijk dalen. En vervolgens dan kunnen de sociale bijdragen van de werknemers en werkgevers dan ook dalen. Op tien jaar tijd steeg de armoedegrens van 899 naar 1168 euro, steeg m.a.w. met 269 euro oftewel 30 percent!

Dat het wel degelijk mogelijk is om deze stijgende lijn omlaag te buigen wordt bovendien bewezen door deze verklaring van Koen De Leus; hoofdeconoom bij BNP-Paribas ( Terzake 12/09/2019) en waarin hij zonder blozen uitlegt dat de stijgende lijn opzettelijk door de Europese Centrale Bank bewerkstelligd wordt. Meer zelfs, dat dit effect bekomen zelfs de hoofdopdracht is van de ECB. Er zijn dus in principe helemaal geen kunstgrepen nodig om de grafiek horizontaal te krijgen. Men moet gewoon stoppen met de kunstgrepen die deze de hoogte in drijft en met consumptie te forceren vanuit een economisch beleid dat enkel de belangen kent van de globalisten.

2. De voorwaardelijkheid van onze SZ

Gans onze sociale zekerheid, behalve het pensioen en de kinderbijslag is voorwaardelijk toegankelijk. Deze voorwaardelijkheid wordt vooral in stand gehouden vanuit een erg wrang en asociaal populisme waarbij armen nog steeds toucourt geacht worden schuldig te zijn aan hun armoede tenzij zij het tegendeel steeds weer opnieuw en opnieuw kunnen blijven bewijzen. De voorwaardelijkheid dient om de indruk te wekken dat er zeer omzichtig wordt omgesprongen met de bijdragen van de werkenden. Zoals we hierboven zagen is dit echter geenszins het geval want meer dan de helft van die bijdragen wordt niet gebruikt waar ze voor dienen.

Ten tweede slaagt het dure controlesysteem helemaal niet in haar vooropgesteldheden. Het sociaal profitariaat, waarvan ik ook niet ontken dat het bestaat, wordt er niet mee tegengehouden. Anderzijds vallen onschuldigen en echte hulpbehoevenden door de mazen van het sociaal vangnet en worden zo dan de extreme armoede in geduwd.

Een perfect controlesysteem is onmogelijk en berust op een gevaarlijk ideaalbeeld van feilloosheid dat in de echte wereld niet bestaat. Ten tweede wordt dat controlesysteem belichaamd door mensen. En niemand is perfect en dus maken ook deze mensen fouten. Deze mensen kunnen een pro of contra bias hebben tegenover bepaalde personen, ze kunnen gewoon een slechte dag hebben of gefrustreerd geraken in hun werk of het kunnen mensen zijn die het gewoon geen zak kan schelen. Het is ook mogelijk dat de hulpbehoevende fouten maakt. Zichzelf verkeerd uitlegt. Bepaalde wetten niet kent die in zijn voordeel kunnen spelen of te eerlijk is ( iets dat ik erg vaak heb zien gebeuren en niet bepaald vaak beloond zag worden). Moet een dakloze dan soms juridisch geschoold zijn ofzo ?

Laat mij nog even toe om een stukje semantiek in te lassen en een paar begrippen onder de loep te nemen die gebruikt worden in onze OCMW wetgeving. Vroeger sprak men van het bestaansminimum. Even ontleden dat woord ... het minimum dat iemand nodig heeft om te kunnen blijven BESTAAN! Tegenwoordig spreken we van een leefloon of m.a.w. een loon dat er moet voor zorgen dat mensen kunnen blijven LEVEN! Dat LEEFloon (onterecht) schorsen is m.a.w. iemand schorsen van het recht op leven, een impliciet doodvonnis! Marc Dutroux mag de doodstraf niet krijgen want ola dan zouden de mensenrechten worden geschonden en dan staan meteen een hele bende academische linkse poco hipzakken en deugpronkers klaar om te pleiten in de naam des menselijkheid! Maar iemand die er niet in slaagt om zijn onschuld als profiteur te bewijzen krijgt wel een "doodvonnis" en dat dan zelfs zonder rechtzaak, gewoon op beslissing van één of andere ambtenaar. Mwaa dat is niet erg dan. Het gaat tenslotte "maar" over weer zo een zoveelste steuntrekker en niet om een "heilige" pedofiel en kindermoordenaar! Geen linkse hipzakken te horen hierover. Dat klaagt enkel deze rechtse van empathie verstoken conservatief aan.

Ik wil nog even een aantal mispercepties aanroeren die dienaangaande in wijde kringen de ronde doen.

Het zouden vooral de rechtsen zijn die strenge controles eisen van de hulpbehoevenden. Dit klopt zeker wat de NVA betreft maar wat veel mensen intussen al vergeten zijn is dat Franck Vandenbroucke destijds met de heksenjacht op werklozen gestart is en dat de NVA dat sossenbeleid dus gewoon heeft verder gezet. Links is net zo goed in dit bedje ziek en zij zijn ook degenen die het sociaalzekerheidsstelsel met zijn voorwaardelijkheid en dus zijn peperdure ruimte voor vergissingen en willekeur zo ontworpen hebben. En ook nu terwijl ik dit schrijf is formateur en socialist Vandelanotte weer volledig in strijd met de socialistische verkiezingsbeloften volop aan het pleiten voor besparingen op ... de sociale zekerheid.

"Allochtonen worden ook hier weer vooral gediscrimineerd" (volgens de linksen uiteraard). Mensen die studeren voor maatschappelijk assistent zijn meestal links en progressief georiënteerd en dus veelal politiek correct. Bovendien is een niet onaanzienlijk percentage van het personeel bij RVA, VDAB, RIZIV van allochtone afkomst. Het zijn dus vooral onze eigen mensen die hierin gediscrimineerd worden en vaak afgewezen worden omdat zij zogezegd, blank en bevoorrecht als ze zijn toch alle kansen hebben gehad en desondanks dan toch nog de pretentie hebben om te durven komen aankloppen voor hulp. Vaak worden zij derhalve door het linkse blankenhatende personeel van onze SZ-diensten als komedianten gezien. Dit artikel van de Groene Amsterdammer brengt dat gegeven heel erg treffend in beeld bij onze noorderburen en aan de hand van een aantal sprekende getuigenissen. Het zijn vooral onze eigen mensen en waar geen hoek af is ( niet verslaafd bvb.) die door "het beste socialezekerheidsstelsel ter wereld" worden afgewezen. Vaak gaat het daarbij om mensen die even pech gehad hebben maar daarvoor jarenlang plichtsbewust hebben afgedragen.

Zoals ik eerder aangaf bestaat sociaal profitariaat uiteraard wel degelijk. Maar we moeten toch ook steeds onze methodieken evalueren en kijken of ze het beoogde doel behalen. Wanneer we dit doen wat betreft de controleprocedures van onze werkloosheid, arbeidsongeschiktheid en OCMW dan is het resultaat daarvan dat sociaal profitariaat vaak nog steeds niet uitgesloten wordt en dat anderzijds mensen vaak onterecht als profiteurs worden aanzien en dat de gevolgen daarvan dan desastreus zijn.

We moeten dus de moed hebben vind ik om een onvoorwaardelijker (lees minder bijkomende kosten) maar anderzijds wel minimalistisch en spartaans en van alle overbodige toeters en bellen ontdane socialezekerheidsstelsel te gaan overwegen. We moeten dat voorwaardelijkheidsdogma durven doorbreken! In de volgende delen van deze verhandeling leg ik uit hoe dat volgens mij mogelijk is en hoe we met minder middelen meer kunnen doen en dit door de administratieve mallemolen die onze SZ nu is drastisch af te slanken en de daarin verspilde gelden kunnen aanwenden om te komen tot een onvoorwaardelijke SZ, zonder mazen en met een impliciete en ingebouwde, vanzelf en gratis werkende motivator en activator én beveiliging tegen profitariaat.

De Belgische sociale zekerheid revisited - deel 2

Thierry J Wlazlak

Laatst bijgewerkt op 22/10/2019

Net wanneer u onlinedating had opgegeven ...

Afbeelding

Datinggala.com

Allerlei

Survivalisme

English

In de kijker