Deze website gebruikt cookies. Cookies zijn kleine tekstbestanden die we op uw computer plaatsen om uw gebruiksgemak op onze website te verbeteren. We gebruiken sessie cookies en permanente cookies. Dat doen we om uw voorkeurinstellingen te onthouden en om te weten dat u akkoord ging met het gebruik van cookies. Derden op onze website gebruiken mogelijk ook tracking en nog andere cookies. Klik hier voor ons volledig cookiebeleid en meer info over cookies.
Ik ga akkoord met cookies

*

Auteur Topic: Getuigenissen uit de psychiatrie  (gelezen 6177 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Bokkerijder

  • Gast
Getuigenissen uit de psychiatrie
« Gepost op: 20 mei 2006, 16:55:00 »
Ik ben nooit een regelmatige klant geweest van de psychiatrische industrie. Toch belandde ik al drie keer in mijn leven in een psychiatrische inrichting. De eerste keer is al heel lang geleden, dat was tijdens mijn legerdienst. Na een maandje `opleiding? in Turnhout werd ik naar mijn eenheid in Stockem (Aarlen) gestuurd. Ik was gedurende acht maanden een modelsoldaat, totdat ik depressief werd in dat onnozele leger waar je niets moest doen dan wacht lopen en ?s weekends piket houden, marcheren en schieten, en de bureaucratie verzorgen voor de miliciens, ik had er gewoon geen zin meer in, ging teveel nadenken, steeds meer drinken en zag bijna een kameraad bijna overlijden door zelfmoord terwijl een handvol anderen even daarvoor al gedeserteerd waren. Toen ze hem binnenbrachten op de ziekenboeg met een overdosis pillen (waar ik zelf al drie dagen in quarantaine zat wegens agressie en drankmisbruik) was het medisch personeel radeloos en heb ik hen gevraagd om mijn celdeur te openen, wat zij vervolgens deden in hun paniek. Ik ben naar buiten gestapt en toen heb ik de betrokken potenti?le zelfmoordenaar die met draaiende ogen en een op en neer gaande buik op de grond lag - vastgegrepen, een aantal keren in zijn gezicht gemept en zijn naam herhaaldelijk geroepen terwijl ik hem voortdurend door elkaar schudde. Later zijn ze hem met een CVR-T (rupsvoertuig) komen halen en hebben ze hem overgebracht naar een ziekenhuis om zijn maag leeg te pompen. Later  toen ik hem terugzag in de gesloten afdeling 07 van het militair hospitaal waar ik inmiddels heengebracht was een week na de feiten - bleek dus dat dit geholpen had. ?J?ai entendu ton voix  ik heb je stem gehoord?, zei hij toen. Gelukkig is die jongen uiteindelijk dus niet overleden aan zijn overdosis pillen, toen ik hem later in de psychiatrie terugzag zei hij zelfs dat ik hem teruggehaald had, hij had mijn stem gehoord. Dat was wel mooi, dat ik dat toevallig nog aan de weet gekomen ben, wat zou er met hem gebeurd zijn als ik daar toevallig niet op die ziekenboeg gevangen gezeten had ? Moest ik hem niet toevallig tegengekomen zijn, dan had ik het nooit geweten. De drie weken die ik vervolgens moest doorbrengen in Neder-over-Heembeek waren niet zo slecht. Het eten was er alleszins beter dan in de kazerne, en ik legde al gemakkelijk contacten met andere pati?nten, waarvan er een aantal overduidelijk politieke gevangenen waren, ook al heet dat in ons land niet zo. De democratie kan zich immers geen politieke gevangenen veroorloven, daarom worden ze door het systeem voorgesteld als `zieken?, als `psychiatrische pati?nten?. Eentje zat daar omdat zijn vader een belangrijke rol had gespeeld in de Spaanse communistische partij, een ander omdat hij de auto van een kolonel in brand gestoken had. Nog een ander omdat hij allergisch was voor uniformen. Ik zat er wegens drankmisbruik, een vechtpartij met een gebroken ruitje (dat ik moest betalen) en omwille van het feit dat ik mijn haar afgeschoren had en in de vuilbak gedeponeerd met de mededeling `het is hier toch een concentratiekamp?. Na drie weken psychiatrie in Neder-over-Heembeek kreeg ik mijn tien weken afkickprogramma in Leopoldsburg. Dat was best wel een fijne periode, allemaal alcoholisten onder elkaar, ongelooflijk hoeveel we van elkaar wisten zonder dat we het zelfs maar hoefden uit te spreken. Daarna kreeg ik het bevel om naar huis te gaan en niet zoveel later ontving ik mijn `bewijs van reform?, dat wil zeggen dat ik bedankt werd voor de bewezen diensten en dat ik niet meer terug in het leger hoefde te gaan, nooit meer, en dat ik dus ook nooit meer heropgeroepen zou worden. Gelukkig maar, want ik had schoon genoeg van dat troepje eikels die kritiekloos ieder bevel opvolgen, hun schoenen poetsen op ieder moment van de dag en hun bed opmaken met een meetlat erbij. Mijn eerste ervaring met de psychiatrie was de beste. Later zou het anders worden.

Dan ben ik een hele tijd buiten de psychiatrie gebleven, ook al verliep mijn leven natuurlijk met ups en downs en voelde ik me verre van optimaal, totdat het weer eens finaal misging en ik een depressie kreeg na het verliezen van mijn laatste job. Daarbij was ik ook nog in een leegte gevallen omdat ik mijn alcoholprobleem  na zoveel jaren - eindelijk had opgelost. Ik dronk niet meer, maar daar was ook alles mee gezegd, ik kon mijn tijd niet vullen en werd dus depressief. Na een paar maanden ben ik dan vrijwillig binnengegaan omdat ik dreigde een kinderverkrachter op te ruimen. Ik hou van alle mensen en ook van alle beesten, maar niet van het soort dat onschuldige kinderen een moeilijke jeugd bezorgt. En na een leven vol miserie had ik wel zin om eens schoon schip te maken en die klootzak op te ruimen. Dit dreigement was voor de eerste de beste psychiater voldoende om onmiddellijk over te gaan tot opname, maar mijn ervaringen met de psychiatrie waren achteraf gezien niet zo best.

We zouden kunnen vertellen dat Sarah, de beweging die de belangen van slachtoffers van de geestelijke gezondheidszorg behartigt, elk jaar 700 tot 800 oproepen binnenkrijgt over grensoverschrijdend gedrag vanwege de behandelaars. Slechts in een beperkt aantal gevallen leidt dit effectief tot een melding, zo stond laatst in De Standaard : ?Het afgelopen jaar kreeg het centrum zo?n 40 ? 50 gevallen van duidelijk misbruik te verwerken. ,,De belangrijkste klacht is emotioneel en psychisch misbruik'', zegt Jan Vanhaelen, voorzitter van Sarah. ,,De hulpverlener heeft de pati?nt in deze gevallen niet geholpen in het verwerkingsproces, maar het juist erger gemaakt. ''
We zouden ook kunnen vertellen dat het in de meerderheid van de gevallen gaat om een combinatie van emotioneel (in 20% van de gevallen sexueel) en financieel misbruik, waarbij de pati?nt veel langer dan nodig in behandeling wordt gehouden. Ook ,,omkering'', waarbij de hulpverlener de pati?nt met zijn eigen problemen lastigvalt, is een vaak voorkomende klacht.
Maar dat gaan we allemaal niet vertellen, het gaat hier om een meer persoonlijke indruk. Veel pati?nten die zich op de afdeling Pinel bevonden van het Openbaar Psychiatrisch Ziekenhuis te Rekem zaten er ook al veel te lang. Ik ben zeker niet tegen het bestaan van een psychiatrisch ziekenhuis waar mensen die in crisis of grote nood verkeren een aantal weken heen kunnen gaan om tot zichzelf te komen, maar wel tegen de manier waarop men mensen aldaar aan het lijntje houdt, waarschijnlijk uit financi?le overwegingen of om op een andere manier van hen te profiteren. Intelligente pati?nten worden vaak daar gehouden om andere pati?nten te begeleiden en te behandelen, soms zonder dat zij dat zelf doorhebben. Zo heeft de verpleging minder werk, en de psychiater doet zowiezo niks, die is nog te lui om een verslag op te maken of om met zijn pati?nten te praten. Daklozen die er verblijven uit angst om weer op straat te belanden zouden beter een sociale woning toegewezen krijgen en een referentieadres bij het OCMW, zodat die mensen hun vrijheid behouden en niet dag en nacht geconfronteerd worden met het sfeertje van een psychiatrisch centrum, waarin ze zich uiteraard na een tijdje `nestelen? en elk persoonlijk verantwoordelijkheidsbesef laten verdwijnen t.v.v. een gepaternaliseerd leventje in een paternalistisch ziekenhuis.
Medicatie  Wat ook een veel voorkomende praktijk is, dat is het toedienen van allerlei nieuwe antidepressiva en neuroleptica in het kader van een onderzoek. Men vraagt aan depressieve pati?nten om dat te doen, omdat die mensen meestal op dat ogenblik niet meer de assertiviteit hebben om gewoon nee te zeggen en ook nauwelijks de mogelijke bijwerkingen en gevolgen in te schatten. Zo kreeg ik dan gedurende drie weken Solian 200 toegediend, een middel waarvan achteraf bleek dat het helemaal niet goed was en dat het beter werkte bij geringe dosissen. Ik heb me dan ook nog nooit slechter gevoeld als toen ik die pillen moest nemen. Niet alleen had ik potentieproblemen die voortduurden tot lang na de opname, maar ik was zo ziek als een hond, voelde mij nog te slaperig en ellendig om zelfs maar aan hun fake-therapie?n deel te nemen. Verder wordt bij veel pati?nten de medicatie voortdurend aangepast en veel mensen die op de afdeling zitten weten niet eens meer wat ze slikken of waarom. De enigen die geen medicatie kregen waren mensen die voortdurend klaagden dat ze ?cht fysieke pijn hadden. Zo heb ik eens een bejaarde vrouw tegen de grond zien vallen, en de verpleging was nog te lui om ze op te rapen. Na waarschuwing duurde het nog bijna een kwartier eer er iemand kwam kijken. Voor hen is alles `psychisch?, als je er met een gebroken been zou liggen, zouden ze nog durven beweren dat het psychisch is. De medicatie wordt vaak gewoon aangepast (meestal verhoogd) of veranderd zonder de pati?nt hierover zelfs maar in te lichten. Het niet nemen van medicatie kan aanleiding geven tot negatieve rapporten en er wordt heel wat druk gezet op mensen om die middelen toch maar te nemen. Dat is niet in het belang van de meeste pati?nten, maar alleen in het belang van de farmaceutische industrie die tal van cadeautjes en snoepreisjes uitdeelt onder de behandelende artsen. Daarom krijg je er ook steevast het duurste middel voorgeschreven, ook als allang duidelijk is dat het niet het beste middel is. Zo kreeg ik als antidepressivum `Cipramil?, wat op dat moment het duurste antidepressivum van het land was. Op die manier kunnen de farmaceutische bedrijven het riziv systematisch leegmelken, zelfs met de goedkeuring van corrupte SP.a-ministers, hoewel de anderen er ook niks tegen doen.
De incompetentie van het personeel is ook al zoiets waarover ik me regelmatig ge?rgerd heb. De hoofdverpleegster, ik zal haar naam niet noemen, was precies een gestapo. Er waren weinig goede verplegersters, misschien een drietal op een team van twintig. De meesten kwamen er alleen maar om video te kijken en computerspelletjes te spelen. En helemaal niet om met de pati?nten te praten die daar behoefte aan hadden, want daar hadden ze geen tijd voor. ?Leg het morgen voor aan uw mentor?, was het dan. Ofwel: `ga slapen en laat mij met rust?. Ze verdienden goed hun brood om daar hun broek wat te verslijten.
Wie dacht dat de armoedebestrijding paternalistisch was, moet eens een kijkje gaan nemen in de psychiatrie. Om nog maar te zwijgen van de incompetentie en het onvermogen om zich bezig te houden met de pati?nten. De verplegers komen er binnen, drinken er koffie, spelen computerspelletjes en houden zich verder zo weinig mogelijk en liefst in het geheel niet bezig met de pati?nten. Die helpen elkaar wel, denken ze dan. Wel zijn er wat sessies om te leren knippen, plakken of tekenen. Maar als je dan wil uitleggen waarover je tekening gaat, dan word je onderbroken of wordt het als 'niet relevant' beschouwd. Mensen worden vooral aangemoedigd om Winnie de Pooh-beren te kleuren en zo, iets waarover dan achteraf zowiezo niet gesproken hoeft te worden. Het is ontoelaatbaar dat men de mensen hun tijd laat opvullen met dat soort flauwe bezigheden om hen te helpen hun problemen te ontwijken en gesprekken te vermijden. Een therapie behoort in enige mate confronterend te zijn en dient gericht te zijn op de analyse en de uiteindelijke oplossing van een probleem. Dat kan natuurlijk gradueel gebeuren, want niet iedereen kan dezelfde druk aan op het zelfde moment, maar tochwie Pooh-beren wil kleuren kan dat ook thuis doen, of in de vrije uren.
Er worden ook dagelijks therapiesessies gegeven, maar het behoeft geen uitleg dat er in die sessies niks wordt bereikt. Je zit er met een hele groep mensen (soms meer dan 10) in een cirkel op een stoeltje en dan wordt er een probleem besproken. Maar telkens als ??n van de personen emoties begint te tonen of er werkelijk vooruitgang geboekt wordt, dan wordt de sessie stopgezet. Het is immers niet in het belang van de instelling dat er mensen genezen van hun probleem. Liefst van al houdt men ze gedurende jaren aan het lijntje, waarbij men de pati?nten wijsmaakt dat het allemaal hun eigen verantwoordelijkheid is, dat ze zich slecht voelen, en dat ze het maar allemaal `bij zichzelf moeten zoeken?. Voor sommigen zou dat misschien wel kunnen kloppen, maar niet voor iedereen.
Als een pati?nte om wat aandacht vraagt en haar verhaal kwijt wil, krijgt zij steevast te horen dat het beter is om te gaan slapen of dat ze het aan een andere persoon, die er niet is, moet vragen. Als de pati?nt moeilijk doet of niet akkoord gaat met absurde paternalistische regeltjes, krijgt hij of zij valium of andere pillen om elk spoortje van verzet onmiddellijk in de kiem te smoren. Het voornaamste doel van een psychiatrie is om door multinationals gepatenteerde, en bijgevolg veel te dure drugs te verkopen. Maar als ze denken dat je een joint gerookt hebt in de laatste zes weken, dan moet je wel als je terugkomt van een weekendje thuis een plastest ondergaan en word je - bij een positieve testing  zonder boe of bah buitengegooid, zelfs als je al weken bent gestopt of helemaal geen regelmatige gebruiker bent. Zo heb ik mijn laatste (tweede) opname dan maar be?indigd nog voordat ze daartoe de kans kregen en gedurende maanden ook nog twee mensen op moeten vangen die naar aanleiding van zo?n testing waren buitengegooid en niet wisten waar ze heen moesten gaan omdat ze de facto dakloos waren.
Wie zijn gevoelens durft te tonen of de waarheid zeggen over de staat en de flikken, wordt beschouwd als 'agressief'. Dan wordt er geluld over 'dreigende decompensaties' en krijg je nog meer drugs, of anders eenzame opsluiting. Er wordt gedreigd met isoleercellen, maar omdat ik vrijwillig pati?nt was heb ik om die reden eveneens mijn eerste opname be?indigd. Het was dan ook helemaal niet rechtvaardig: omdat ik tijdens een fietstochtje mijn kleingeld niet terugkreeg van de sigarettenautomaat, en ik reeds driemaal aan de caf?bazin gevraagd had om mijn tien centimes terug te geven, wat zij pertinent en op onbeleefde wijze weigerde (anders had ik vanzelf wel gezegd `laat maar zitten?) had ik, in plaats van op haar te kloppen, alleen maar een terrasstoel in elkaar getrapt om mijn woede te koelen. Dat beschouwde ik als een vooruitgang, omdat ik de persoon alleen uitgescholden had (na drie keer beleefd vragen) en geen geweld tegen de persoon gebruikt heb. Het was dus onrechtvaardig om mij daarvoor in een isoleercel te willen steken. Als ik een boek had mogen meenemen en mijn kleren had mogen aanhouden, dan was dat nog geen probleem geweest, dan was ik tenminste van de andere pati?nten verlost geweest. Maar dat mocht niet, dus heb ik toen maar mijn koffer gepakt en ben rechtstreeks naar huis vertrokken.
Als je geluk hebt zie je in het OPZ van Rekem je psychiater zo'n 10 ? 20 minuten per maand. Daar moet je dan ook nog herhaaldelijk om bedelen, want anders wordt er geen tijd gemaakt. En er wordt een doktersbezoek voor aangerekend. Sommigen moeten er echter veel langer op wachten dan een maand. Je kunt je dan natuurlijk de vraag stellen wat je in die psychiatrie zit te doen, vooral als je er zit om je problemen bespreekbaar te maken. Conclusie: in de psychiatrie worden mensen gek gemaakt, zelfs als ze dat nog niet zijn. Daarom worden er zoveel zelfmoorden gepleegd in de psychiatrie. Er zou eens dringend een onderzoek moeten komen naar de precieze omstandigheden van al die verdachte overlijdens. Het zou bijvoorbeeld te maken kunnen hebben met de slechte/onbestaande begeleiding van potenti?le zelfmoordkandidaten en ook met de medicatie die mensen vaak nog depressiever maakt dan ze al zijn. Toen ik die Solian moest nemen voelde ik me ook slechter dan dat ik me ooit gevoeld heb in een depressie. De middelen zijn soms erger dan de kwaal.
Ik had dan nog het geluk dat ik niet in een gesloten afdeling zat waar drugsgebruikers of andere mensen die een misdrijf begaan hebben terechtkomen na een gedwongen opname of collocatie. Want daar is het nog veel erger natuurlijk, daar is er helemaal geen vrijheid of discussie meer mogelijk. Maar ook in de vrijwillige afdeling waar ik zat was het na een tijdje niet meer te harden. De nachtelijke controles om te kijken of je wel in bed ligt, het feit dat je steeds op hetzelfde uur naar bed moet gaan, dat de televisie wordt afgezet op dat uur, dat je drie- tot viermaal daags medicatie moet nemen en dat men controleert of je het wel degelijk hebt ingenomen, de zinloze therapie?n die nergens toe leiden, enzik spring nog liever van de brug dan daar nog eens een aantal maanden te gaan zitten. Moest ik ooit echt gecolloceerd worden, dan breek ik uit, zoveel is zeker. Desnoods met geweld.

Bokkerijder.

Een andere persoonlijke getuigenis

Ik heb kortere tijd in een psychiatrische instelling gezeten.  Om een en dezelfde reden probeer ik daar een geheim noch een punt van te maken. Niet allene ben ik vastbesloten er geen schaamte over te voelen, noch mij erover te verantwoorden; het debat moet dringend opengebroken worden.  Net zoals de gevangenis gebaseerd is op een strikt onderscheid tussen goede mensen en slechte mensen, is het psychiatrisch complex gebaseerd op een onderscheid tussen normalen en abnormalen, meer nog, tussen gezond en ongezond.

Al de hele nacht ligt de hero?nejunk te brullen en te krijsen. Hij wil methadon, zijn handboeien zijn te strak aangespannen, hij wil zijn moeder, weten wij veel, het is nauwelijks verstaanbaar en de laatste pillen en injecties hebben ons zo lam geslagen dat het ons eigenlijk ook bitter weinig interesseert, mijn buurman, mijn overbuurman en ikzelf.  Met vier liggen we op een kamer, al dagenlang (of wekenlang? De medicijnen hebben me elk tijdsbesef ontnomen.  Het geen ik hier neerschrijf zijn de meest objectieve herinneringen die ik heb, de anderen zijn dromen en drugswanen, en grotendeels eenvoudigweg een zwart gat). Ik geloof dat ik met mijn buurman niet meer dan twee zinnen gewisseld heb in die tijd  het kan ook zijn dat wij in heldere momenten een soort vriendschap gesloten hebben, maar dat konden we ons beiden dan niet meer herinneren.  Mijn overbuurman is katatonisch en wordt enkel aangesproken door pati?nten die de anderen zo op de zenuwen werken dat geweld dreigt.  Het kan het in elk geval niets schelen en ook tegen een ziekenkamerplant spreken kan deugd doen, stel ik me voor.

Mijn buurman springt plots met gebalde vuisten uit zijn bed, zo?n voorhistorisch geval met tralies voor en achter, die het bijkomend voordeel hebben dat men er gemakkelijk pati?nten aan vast kan ketenen.  Even denk ik dat hij de junk met geweld het zwijgen wil opleggen, ik overweeg of ik de energie heb dat af te raden.  Hij loopt echter op het raam af en begint tegen zijn eeuwige ingebeelde vijand te roepen en die te vertellen dat hij een bondgenoot heeft om hem in elkaar te gaan slaan.  Terwijl ik naar de bloedsporen op het vuile behang kijk dat ooit door klauwende nagels uiteengereten is, geef ik mijn buurman te kennen dat ik niet betrokken wens te geraken in zijn persoonlijke vetes. Uiteindelijk heeft die andere hem niets misdaan, niet.  Ik zoek of ik ergens een sigaret vinden kan, verstopt, want sigaretten zijn zeer kostbara hier.  Een sigaret per dag behoud ik voor het jammerlijke wezen dat elke voormiddag huilend en zichzelf slaand aan het venster komt bedelen.  Niet omdat ik zo vrijgevig en openhartig ben hier, dat leert men binnen de dag af, maar omdat haar halfverscheurde nachthemd vol stinkende pisvlekken zit en niemand het de moeite vindt haar te verschonen. Aangezien het ernaar uitziet dat de junk het krijsen nog enige uren volhoudt sta ik op, trek mijn pyjama onder mijn knie?n (lager gaat niet, ze is veel te klein, steek mijn voeten tot het midden in mijn kindermaatpantoffels en slof de gang op.  Voor de verpleegsterkamer staat een man te roepen, hij heeft iets nodig, eten waarschijnlijk, zoals iedereen hier.  Zonder op te kijken van haar nagels, die ze minutieus aan het lakken is, antwoordt de verpleegster dat hij een spuit kan krijgen als hij niet snel opkrast.  De andere verpleegster die een angstaanjagende obsessie heeft voor Big Brother, dat 24 uur op 24 uitgezonden wordt, mompelt iets over afschieten.  Ik besluit met de man dan maar iets te eten te zoeken, de laatste bonensoep is al tien uur geleden uitgeschonken.  Elke maltijd wordt bovendien voorafgegaan door een injectie voor de mensen die de pillen onder hun tong zouden verstoppen, en pillen voor de mensen die al zo platgespoten zijn dat het niet meer in hen zou opkomen zo?n gecompliceerde daad te bedenken als het weigeren van medicijnen.  Die pillen en die injecties nemen de eetlust weg, al wordt dat gecompenseerd door het feit dat men niet meer beseft hoe smerig het eten is en om het even wat in zijn mond steken als het maar op een plastieken bord gelegd wordt.

() Mijn moeder staat plots in de kamer. Ze is al eerder gekomen maar toen wist ik dat ik droomde (of hallucineerde, wie kent hier nog het verschil tussen slapen en waken?).  Nu staat ze er echt, ik steek een sigaret aan om even te kunnen overleggen wat ik nu moet doen. Sigaretten zijn hier zeer belangrijk, het regelmatig verderbranden van de sigaret is zo ongeveer het enige dat nog op iets als een tijdsverloop lijkt, of een evolutie zo men wil.  Ik merk na een trek of tien dat ik de sigaret aan de filter aangestoken heb en besluit toch maar op te staan om haar te omhelzen, mama je ruikt zo lekker.  Plots besef ik dat ik mijn verwilderde verschijning (uiteraard is het ons verboden ons te scheren en ik betwijfel het of men properder uit de douches komt als men erin gaat) moet compenseren.  Gastvrijheid, mensen op hun gemak te stellen door iets aan te bieden.  Sorry dat het hier een beetje slordig ligt, ik was net aan het opruimen, ik ben net thuis, wij zijn te platgespoten om nog stil te staan bij de stank die we verspreiden.  Eten, eten is altijd goed.  Na zoeken en rommelen vind ik nog een platgetrapte sandwich op de grond, ik kuis hem af maar hij blijft vuil, dat kan ik mijn moeder niet geven, ik steek hem dan maar in mijn mond.  Mama waarom ween je, sorry, ik was een beetje verstrooid, normaal eet ik alles direct braaf op maar die sandwich was ik vergeten, sorry mama, ik zal het nooit meer doen.

Plots is mijn moeder weg.  Vanuit de verte hoor ik hartverscheurend gehuil en het gemompel van de twee verpleegsters die even hun gsm opzij legden (doen ze voor ons anders nooit) en besluiten mijn moeder maar een kalmeermiddel te geven, daarvan hebben ze er genoeg, men moet maar uitkiezen.  Even breekt een lichtstraal door mijn benevelde geest, even ben ik terug hier, even kan het me wel weer schelen.  Mijn wereld stort in elkaar en ik zak op de grond.  Nee, geen zenuwaanvallen, niet meer, ik kan het niet meer aan, haal die verscheurde lijken weg, ze verontrusten me, kom hier jij met dat pistool, schiet me nu alsjeblieft dood, blaas die hersens uit mijn hoofd en zeg mijn moeder dat het me voor altijd spijt, zeg dat ze me maar moet vergeten, ik wil verdwijnen.

De volgende dag neem ik afscheid.  De junk is er niet meer, op de een of de andere manier heeft hij zijn handen door de handboeien weten te wringen en is door het raam weggevlucht. Terwijl de verpleegsters vloekend en scheldend de lakens, druipend van het bloed, van het bed halen wensen ze me onverschillig veel beterschap, waarschijnlijk de beste formulering die in hen opkwam, maar genezen doen we niet, nooit, en drukken mijn moeder nog een paar pillen in de hand. Hier, voor als u hem niet meer kan controleren, neem er zelf ook nog maar een voor het slapengaan;  Ik schuifel naar buiten, mijn wangen zijn nat van de tranen maar ik kan mijn moeder niet in de ogen zien.  Mama waarom doe je je dit aan, was mij toch gewoon vergeten, ik had het niet slecht hier en heb veel kunnen slapen, het ging al veel beter, dat zou toch alles veel gemakkelijker gemaakt hebben, gewoon vergeten dat ik besta, je hebt nog een zoon en een dochter.

Bron: De Nar, anarchistische krant, mei 2006.

guerin

  • Gast
RE: Getuigenissen uit de psychiatrie
« Reactie #1 Gepost op: 20 mei 2006, 17:23:12 »
Drugs,sigaretten,alkohool gebruik men als een troost om aan het geweld van de samenleving te ontsnappen,maar die middelen zijn door die geweldadig samenleving geleverd om je fysiche en mentale krachten te ondermijnen en je in een houdgreep te houden opdat je niet zou kunnen denken voor jezelf en dus niet in een frontale confrontatie zou gaan met het geweld, dat je doe vluchten in die trootsmiddelen,komend van die samenleving.
Niet meer of nooit hebben kunnen denken voor jezelf doe je belanden in psychiarie waar er dan verder aan ondermijning gedaan wordt door je allerlei experimenteele drugs te doen slikken,ingespoten krijgen.Als je dan de kans krijg om uit die mentale gevangenis te raken ben je de perfecte  debiel van de samenleving welke teert op je mentale zwakte om zichzelf op te hemelen.Dan kan de cirkel herbeginnen...
Dan stellen zich twee mogelijkheden,twee mogelijke wegen te volgen:je gaat weer op in drugs en probeer zo aan de realiteit te ontsnappen of blijf je clean maar zonder perspectief.
Een derde mogelijk weg of mss hubbel of bokkenweg bestaat uit het ontwijken van automatisme,automatisch piloot;deze dat je slaapwandel naar de koffiezet breng,onbewust naar de zoveelste cigarette,blindelings naar de hoogmis van het 7 uur tv journaal,bevend naar den toog,dankbaar naar de slaapmiddel,enz.
Door die bokkenweg te nemen ga je je bevrijden van de opgelegde noden en je zelf inzicht verschaffen in de uitbuiting

Een elitaire groep eist alle geld en goederen op,een economische onderdrukking.
Een elitaire groep eist alle gronden op,een raciale onderdrukking

Bokkerijder

  • Gast
RE: Getuigenissen uit de psychiatrie
« Reactie #2 Gepost op: 26 mei 2006, 19:55:57 »
http://www.denar.be

We zullen de 'bokkenweg' zeker blijven volgen, vrijheidengelijkheid.

Hier nog een kort briefje van iemand die in de psychiatrie verblijft:

Brief vanuit de gesloten psychiatrische instelling van Rekem

Er zijn 3 soorten patiënten in het zothuis.  Geïnterneerden die uit de gevangenissen komen, mensen die geen strafbare feiten begingen en gecolloceerd werden en vrije patiënten die er zich door de psychiater hebben laten `inpraten´.

Eeuwig durend mogen wij ons er laten inpraten dat drugs slecht zijn voor psychoses zonder ons de vrije keuze te laten.  Hier heerst een echte `war on drugs´.  Hetzelfde in beschut of begeleid wonen, huizen waar men voor een kamer tot 400 € maandelijks moet ophoesten, dat is voor na de opname.  Men leeft daar met 4 of 5 geslachtsgenoten onder hetzelfde dak.  Dit dient niet om even te bewijzen dat men alleen kan wonen, ik ken mensen die er al meer dan 10 jaar inzitten.  Men moet daar kraaknet leven of men zit levenslang in het zothuis. Net zoals mensen die drinken of gebruiken, zij worden ook voor een tijd terug opgenomen.

In de gevangenis straft men mentaal gehandicapten en schizo´s (mensen bij wie de psychose niet wil weggaan) voor het niet naleven van het tuchtreglement, zo straft men diezelfden in het zothuis ook al zijn ze niet verantwoordelijk voor hun daden.

H.B.  (ingezonden stuk).

Bron: De Nar, mei 2006.  

 

 
leden
  • Totaal aantal leden: 471
  • Latest: telose83
Stats
  • Totaal aantal berichten: 23704
  • Totaal aantal topics: 2656
  • Online Today: 15
  • Online Ever: 354
  • (16 december 2019, 11:35:11)
Gebruikers Online
Users: 0
Guests: 15
Total: 15
 

© vierdewereldsyndicaat.org