Deze website gebruikt cookies. Cookies zijn kleine tekstbestanden die we op uw computer plaatsen om uw gebruiksgemak op onze website te verbeteren. We gebruiken sessie cookies en permanente cookies. Dat doen we om uw voorkeurinstellingen te onthouden en om te weten dat u akkoord ging met het gebruik van cookies. Derden op onze website gebruiken mogelijk ook tracking en nog andere cookies. Klik hier voor ons volledig cookiebeleid en meer info over cookies.
Ik ga akkoord met cookies

*

Auteur Topic: Enkele bemerkingen bij wetsvoorstel 3-1336/1  (gelezen 2130 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • Gast
Enkele bemerkingen bij wetsvoorstel 3-1336/1
« Gepost op: 1 februari 2006, 12:04:30 »
Bij dit wetsvoorstel, of beter nog, bij de uitleg die erbij staat, toch enige bemerkingen. Er wordt onvoldoende onderscheid gemaakt tussen verslaafden, gebruikers en criminelen. Dat is een tendens die al heel lang bezig is, maar waarvan wij dachten dat het intussen, na alle studies die erover gemaakt zijn, toch wel tot het verleden zou moeten behoren.  

Dat het onveiligheidsgevoel alleen maar toeneemt ondanks het feit dat op veel plaatsen de criminaliteit (althans de kleine criminaliteit, de straatcriminaliteit) alleen maar gedaald is, moet toch wel een bel doen rinkelen.  Wellicht wordt er té fel gefocust op die kleine crimineeltjes en wordt het onveiligheidsgevoel aangewakkerd door de houding van de mainstream-media en door het gestook van uitgesproken rechtse en extreem-rechtse partijen als het Vlaams Belang en de VLD.

Om dus het wetsvoorstel te beginnen met een verwijzing naar het onveiligheidsgevoel in Luik is al een verkeerde inzet van heel het debat.  De PS heeft onlangs een heel goed voorstel van onder het stof gehaald, nl. het voorstel dat de  inmiddels wellicht al opgedoekte - vzw DEBED begin jaren `90 al eens geopperd had met betrekking tot de legalisering van alle drugs en de gratis verstrekking van heroïne voor verslaafden die toch allang opgegeven zijn door hulpverlening enzomeer, omdat die mensen er eenmaal niet meer in slagen om hun verslaving kwijt te raken.  Een legalisering, gekoppeld aan een gratis verstrekking, zou de drugsmaffia alleszins al heel wat wind uit de zeilen halen.  Dat geldt ook voor alle andere legaliseringsmaatregelen. Pikant detail in deze discussie is wel dat Brice De Ruyver vandaag schoon weer speelt met dit oude voorstel van vzw DEBED, terwijl hij in de jaren `90 beweerde dat het er niet kon komen omdat de wereld er nog lang niet klaar voor was.  
Dat gebruikers anno 2006 nog altijd gecriminaliseerd worden is een droeve constatering.  Lang niet elke gebruiker is een zieke, en in zoverre er werkelijk verslaafden bestaan, zijn het meer zieken dan criminelen. Helaas constateren wij dat de bestaande drugsnota nog altijd uitblinkt in onduidelijkheid, hetzij inhoudelijk, hetzij door de warrige en onduidelijke communicatie die in de  nasleep ervan gevoerd is.  Bovendien heeft een `gedoogbeleid´ niets te maken met een werkelijke legalisering.   Een gedoogbeleid komt altijd weer neer op het volgende: de deur wijd openzetten voor corruptie vanwege de politiek en willekeur vanwege de ordediensten, terwijl het nastreven van de nuloptie (het stokpaardje van Louis Tobback in de jaren ´90) altijd weer in het voordeel speelt van de grote criminelen en in het nadeel van kleine gebruikertjes en dealertjes die van de kleine handel proberen hun eigen gebruik te betalen.

Het onveiligheidsgevoel wordt dus niet zozeer teweeggebracht door het feit dat er drugsgebruikers bestaan op zich, maar door de omstandigheden waarin zieke verslaafden door het leven moeten gaan, door de manier waarop zij uitgesloten en gecriminaliseerd worden door de goegemeente.  Zouden er niet een paar panden te beschikking gesteld kunnen worden van de zware verslaafden, waar zijn hun gratis heroïne kunnen afhalen en waar zij ook spuiten kunnen ruilen (in het kader van de Aidspreventie) en op die manier ook bereikbaarder worden voor hulpverleners ?  Zou de kleine straatcriminaliteit en de overlast op die manier niet serieus ingedijkt kunnen worden, maar dan ten koste van de maffia en niet ten koste van de verslaafden (die uiteindelijk hulpbehoevende zieken zijn, en geen misdadigers ?).  Men moet eindelijk eens ophouden met het verwarren van verslaafden en gebruikers.  En een verschil leren maken tussen geïntegreerd en niet-geïntegreerd gebruik.  Zelfs het Vlaams Belang heeft een verschil leren maken tussen wél en niet-geïntegreerde vreemdelingen, dus waarom zou de gevestigde politieke kaste op haar beurt niet een verschil leren maken tussen (geïntegreerde) gebruikers en (niet-geïntegreerde) verslaafden ?

De indieners van het voorstel beklagen zich over de afschaffing van de wet op de landloperij, die ook geleid heeft tot de sluiting van de kolonie te Wortel, waar veel daklozen terecht konden in moeilijke wintermaanden om er na een tijdje weer weg te trekken, tijdelijk hun dolend bestaan weer op te nemen om daarna weer terug te keren.  Het wegvallen van die mogelijkheid heeft velen onder hen in problemen gebracht.  Ik ken persoonlijk een dakloze die er vroeger wel eens verbleef en die zijn zwervend bestaan niet echt kon opgeven.  Hij miste die kolonie in Wortel heel erg, want ook al verbleven een aantal zwervers er niet constant, het was toch een soort van vast punt waar zij ieder jaar weer terugkeerden.
Vermoedelijk is dat echter niet de echte bekommernis van de indieners van het wetsvoorstel, en halen zij de afschaffing van de wet op de landloperij er gewoon bij om daarmee een totaal andere problematiek aan te snijden. Namelijk het feit dat een aantal handelaars in Luik last hebben van opdringerige bedelaars en zieke verslaafden die niet meer weten van welk hout pijlen maken.  Het is dus noodzakelijk dat er een oplossing voor die mensen gezocht wordt.   Niet door opnieuw een wet te stemmen tegen bedelarij of landloperij, maar eerder door ervoor te zorgen dat die mensen, in welke hoedanigheid of situatie zij zich nu ook bevinden, een toevluchtsoord vinden waar zij heen kunnen.  En waar zij op een menswaardige manier behandeld worden, ook de zwaarste verslaafden onder hen.

Vervolgens plaatst men de volgende opmerking: “Om een einde te maken aan deze verontrustende toestand, wil dit wetsvoorstel politieambtenaren in staat stellen om drugsgebruikers die de openbare orde verstoren, administratief aan te houden. Momenteel is dat niet mogelijk. Deze juridische leemte wordt sterk aangeklaagd door sommige hoofdcommissarissen van grote steden”.

Wie zal er binnenkort, als deze wet er zou komen, bepalen wat overlast is en wat niet ? Wordt de deur hier weer niet opengezet voor de totale willekeur ?  En zal iedere gebruiker dan zomaar opgepakt kunnen worden ?  Er is immers sprake van gebruikers en niet van verslaafden, wat toch een groot verschil is.   Niet iedereen die een pint drinkt is een alcoholist, en niet iedereen die drugs gebruikt (want dat kan ook op een geïntegreerde manier) is een verslaafde.   Enkele zinnen verder luidt het dan weer: “Naast dronken personen vindt men nu nog veel vaker drugsverslaafden op de openbare weg”.
Schijnbaar gaat het dan toch om verslaafden ?  Maar nee hoor, nog enkele zinnen verder wordt er weer een bocht gemaakt: “Ook is het onmogelijk om, wanneer dat nodig blijkt, een druggebruiker administratief aan te houden op grond van artikel 31 van de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt, waarvan de toepassing een toestand van volstrekte noodzaak vereist, wat de politie in de praktijk alle speelruimte ontneemt”.  Staat hier niet dat het de bedoeling is om niet alleen overlast veroorzakende verslaafden, maar ook gewone gebruikers op te pakken ?  En waarom zou de politie speelruimte moeten hebben bij het toepassen van de wet ?  Juist ja, omdat er geen duidelijke wet bestaat, en omdat het feit dat iemand drugs gebruikt als stok achter de deur gebruikt kan worden om hem in feite te pakken voor andere dingen (bijvoorbeeld het hebben van een  politieke mening of omwille van het behoren tot een minderheid ?)
Er wordt dus voorgesteld in dat artikel 31 een nieuw lid in te voegen dat politieambtenaren een zekere ruimte overlaat om de noodzaak van een optreden in te schatten, en hen toestaat om personen onder invloed van drugs die zich op de openbare weg bevinden en er wanorde, schandaal, of voor een ander of voor henzelf gevaar veroorzaken, administratief aan te houden.
Bovenstaande paragrafe munt helemaal uit in duisterheid en vage woordkeus.  Wat is wanorde en schandaal, en vanaf wanneer kan men spreken van `gevaar voor zichzelf veroorzaken´ ?  Is het roken van een joint op de openbare weg een schandaal ?  Is het rollen van een joint in groep in het park een schandaal ?  Is het roken op zich misschien al een `gevaar veroorzaken voor zichzelf´ ?  En mensen die een lijn snuiven of die schmack roken in een portiek bij gebrek aan een betere oplossing ? Veroorzaken die gevaar of schandaal ? Het moet toch duidelijk zijn dat wat de één schandalig vindt, voor de ander misschien normaal gedrag kan zijn. Onder Amerikaanse invloed verwordt onze maatschappij meer en meer tot een dictatuur waar het roken van een Marlboro straks ook al een schandaal kan zijn, zelfs op straat en niet alleen in een openbare gelegenheid.  Laat ons toch niet meedoen aan al die stemmingmakerij, maar proberen de problemen een menselijke oplossing te geven zonder daarbij steeds weer de kleine gebruikertjes te viseren.  
“Het drugsplan van de stad Luik, bijvoorbeeld, dat weldra uitgevoerd zal worden, bevat een onderdeel « therapeutische en sociale actie » dat de opvangmogelijkheden voor drugsverslaafden uitbreidt, een verbruikerszaal opent en een gecontroleerde bedeling van heroïne invoert. Het is dan ook onaanvaardbaar dat personen nog op straat drugs verbruiken voor het oog van onze kinderen of van voorbijgangers die het recht hebben om met rust gelaten te worden”.
Het plan van de PS komt dan schijnbaar halverwege toch ter sprake.  We kunnen dus akkoord gaan met bovenstaande zin op voorwaarde dat ook ALLE verslaafden dan toegang krijgen tot die verstrekking en tot de gebruikersruimte.  Het gaat niet op om bijvoorbeeld een project te starten voor een paar honderd verslaafden, om de overige duizend(en) die zich nog op straat bevinden beter te kunnen vervolgen en criminaliseren.  Ik zeg niet dat de plannen van de overheid met opzet op die manier opgesteld zijn, maar ik vrees wel dat het die richting kan uitgaan indien de inspanningen niet ver genoeg zouden gaan.   Daarom is het belangrijk dat de stad Luik met haar project inspanningen doet om ALLE verslaafden hiermee te bereiken, en dat ook andere steden dit voorbeeld volgen om te voorkomen dat straks iedereen zich naar Luik begeeft in de hoop op wat gratis verstrekking en een toleranter, minder repressief beleid.  Zo had de zgn. `overlast´ in Maastricht (voor zover die al bestaat, wat discutabel is) ook voorkomen kunnen worden indien de politici van de omringende landen (België, Duitsland, Frankrijk) hun verantwoordelijkheden hadden genomen en een legalisering hadden doorgevoerd met een gelijkaardig beleid als in Nederland, hoewel het daar ook alleen maar gaat om een doorgedreven gedoogbeleid en niet om een legalisering in de rechte zin van het woord.  Een legalisering zou dan bij voorkeur ook Europees moeten gebeuren, zodat het drugstoerisme dan eindelijk eens afgelopen is.
Dan wordt het nog mooier: de onduidelijkheid is werkelijk weer troef: “Naast dit repressieve deel, dat uitsluitend drugsgebruikers betreft, stelt het wetsvoorstel een samenwerkingsverband in tussen de politiediensten en de OCMW's om de bedelarij en de landloperij in te perken”.  Nu gaat het plots niet meer over verslaafden (zieken), maar over gebruikers, en het repressieve deel moet uitsluitend hèn treffen ?  En wat doet men dan met de verslaafden ?  Worden die niet naar het ziekenhuis gebracht en niet onderzocht en niet doorverwezen naar hulpverlening of OCMW ?  Nochtans hebben de meeste gebruikers geen verslavingsproblematiek, dus wat moeten zij gaan doen in de hulpverlening ?  Zal de hulpverlening niet overbelast worden met mensen die door justitie doorverwezen worden naar hen, zonder enige reden ?  Dit probleem werd al aangeklaagd door hulpverleners zelf, die hun tijd niet meer willen verdoen aan futiliteiten, omdat er werk genoeg is en personeel tekort om een dossier aan te leggen voor iedere persoon die ooit eens drugs gebruikt en daardoor door justitie wordt doorverwezen naar de hulpverlening.
Nog een belangrijke zin uit de tekst der senatoren stelt het volgende:   “stelt de indienster van het wetsvoorstel voor dat de politieambtenaren er systematisch voor zorgen dat bedelaars, landlopers, of personen die op de openbare weg klaarblijkelijk onder invloed van drugs verkeren, in contact komen met een OCMW. Te dien einde worden zij er naartoe gebracht. Dank zij deze maatregel zullen personen die dermate in moeilijkheden verkeren dat zij veroordeeld worden tot bedelarij of landloperij, in contact gebracht worden met een OCMW dat hen maatschappelijke hulp zal toekennen, zodat zij, in overeenstemming met artikel 1 van de organieke wet betreffende de openbare centra voor maatschappelijk welzijn, « een leven kunnen leiden dat beantwoordt aan de menselijke waardigheid ».  Nochtans is het overduidelijk dat personen in België die moeten zien te overleven met een OCMW-uitkering meestal geen leven kunnen leiden dat beantwoordt aan de menselijke waardigheid.  De EU heeft de armoedegrens bepaald op 772 Euro per maand, een bedrag waar de meeste van die mensen niet eens aangeraken.  Normaal zou men met dat bedrag wel kunnen rondkomen, hoe komt het dan dat het in onze dagen niet meer mogelijk is om hiervan fatsoenlijk te leven ? Dat komt voornamelijk door de hoge huurprijzen, de hoge energiefacturen (deel veroorzaakt door de liberalisering van de openbare diensten en de energiesector) en door de politieke onwil van onze mandatarissen om daar iets aan te veranderen.  Als een volksvertegenwoordiger (zoals Kathleen van Brempt onlangs) zelfs maar durft zeggen dat de makelaars teveel commissieloon tellen aan hun klanten, wordt ze al bedreigd met processen vanwege de vastgoedsektor.  En in plaats van die makelaars dan op te pakken wegens diefstal, wordt alles weer netjes in de doofpot geduwd, zoals het hoort in suikerbietenmonarchie België.  Het zou beter zijn om de hoge huurprijzen eens aan banden te leggen, een voorstel dat ook Laurette Onkelinx al eens opperde kort geleden.  Ook daar bleef een reactie van de vastgoedmakelaars en andere huisjesmelkers niet uit.
Dat de stad Namen in de tekst als voorbeeld wordt aangehaald, dat is nog begrijpelijk.  Maar er staat dan ook duidelijk in de tekst : “Bij controles op plaatsen waar de bedelaars actief waren, zoals markten en de poorten van supermarkten, trof de lokale politie personen aan die illegaal in België verbleven, en nam dan ook de nodige maatregelen”.  Dat kadert natuurlijk volledig binnen het huidige VLD-beleid van minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael.  Dat men zich daarbij er niet voor schaamt om zelfs kinderen op te sluiten in gesloten asielcentra omdat hun ouders geen papieren kunnen voorleggen wordt gemakshalve onder de mat geveegd.  Zelfs de vakbonden zijn zopas gaan betogen tegen deze kindermishandeling in het gesloten asielcentrum van Vottem.

Bokkerijder

  • Gast
RE: Enkele bemerkingen bij wetsvoorstel 3-1336/1
« Reactie #1 Gepost op: 1 februari 2006, 12:06:59 »
Grr, weer uitgelogd toen ik postte.  In ieder geval zijn bovenstaande opmerkingen van mij, Bokkerijder.

Ik nodig bij deze kobaf en de anderen uit om hieronder nog eventuele opmerkingen te posten die ik nog niet opgenomen had in de tekst.  We zullen hem dan morgen aanpassen en versturen naar IPW.

Dank bij voorbaat,

Bokkerijder.
« Laatst bewerkt op: 10 juli 2008, 19:54:16 by kobaf »

 

 
leden
Stats
  • Totaal aantal berichten: 23700
  • Totaal aantal topics: 2655
  • Online Today: 17
  • Online Ever: 354
  • (16 december 2019, 11:35:11)
Gebruikers Online
Users: 0
Guests: 4
Total: 4
 

© vierdewereldsyndicaat.org