Deze website gebruikt cookies. Cookies zijn kleine tekstbestanden die we op uw computer plaatsen om uw gebruiksgemak op onze website te verbeteren. We gebruiken sessie cookies en permanente cookies. Dat doen we om uw voorkeurinstellingen te onthouden en om te weten dat u akkoord ging met het gebruik van cookies. Derden op onze website gebruiken mogelijk ook tracking en nog andere cookies. Klik hier voor ons volledig cookiebeleid en meer info over cookies.
Ik ga akkoord met cookies

*

Auteur Topic: “In mijn hoofd draaien filmpjes”  (gelezen 2436 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Bokkerijder

  • Gast
“In mijn hoofd draaien filmpjes”
« Gepost op: 28 januari 2006, 23:48:10 »
In een gevangenis klinkt elk geluid twee keer zo hard.  Maar niet hier, niet vandaag.  In spreekkamer 3 praat Mario (43), vader van Elio (8 jaar) en Enno (10 jaar), rustig en met veel warmte: over zijn gezin, maar niet over de gevangenis.  Mario zit zeven jaar.  In zijn hoofd draaien voortdurend filmpjes: “Soms zou ik willen dat ik een echte gangster was”.

Tien jaar lang heeft Mario in de steenkoolmijnen gewerkt.  Tot ze dicht gingen.  Een mokerslag.  Hij herschoolt zich tot lasser.  Maar bij zijn eerste opdracht valt hij in een silo van vijf meter hoog.  Een jaar lang revalideert hij: veel stress, veel problemen met de verzekeringen.  “Maanden zat ik in de psychiatrie.  Ik voelde me nutteloos”, zegt Mario.  “Eerst was ik bijna een god en plots nog de borstelman.  Mijn vrouw werkte voor een groot internationaal bedrijf en verdiende aardig.  Ik was niet langer de `man van het gezin´.  Ik ontmoette nieuwe `vrienden´.  Van zwendel met luxe-auto´s werd het al snel veel erger: drugstrafiek.  Thuis wisten ze van niks.  Tot we vorig jaar terugkwamen van een vakantie in de Ardennen.  Er was een huiszoeking gebeurd en er lag een brief dat ik me bij de politie moest aanmelden.  Ze hebben me toen onmiddellijk aangehouden, ik mocht zelfs geen telefoontje meer doen”.

“Die uitleg volstond niet”.

“Begin dat maar eens uit te leggen aan je partner en kinderen.  Elio (8 j.) en Enno (10 j.) hadden meteen een afkeer van de politie.  Zij hadden hun papa opgesloten.  `Als ik een politieagent zie, schiet ik hem dood´, zei Enno.  Ik heb hen toen uitgelegd dat ik een fout heb gemaakt en dat ik daar nu een straf voor uitzit.  Maar die uitleg volstond niet.  Ze moesten weten welke fout.  Ik heb verteld dat ik drugs heb verhandeld en daar centen mee verdiende.  `Drugs zijn toch slecht, papa, dat mag toch niet´, zei Enno.
De gevangenis op zich kwetst niet zo hard.  Hier zijn activiteiten, ik kan wat werken, sporten , cursussen volgen.  Ja natuurlijk, je mist je vrijheid.  Maar wat mij meer pijn doet is weten dat ik mensen buiten de gevangenis pijn doe: mijn kinderen, mijn partner, de rest van de familie.

“Ik ben ook een papa”

“Ik hoor dat ze Enno en Elio soms pesten op school.  Ze vinden wel steun bij elkaar, maar sinds dit schooljaar spelen ze allebei op een andere speelplaats.  Dat knaagt aan mij.  Ik weet niet hoe ik dat moet oplossen.  Als ik die pestverhalen hoor zou ik willen dat ik een echte gangster was en dat ik dat betaald kon zetten.  De kinderen zijn slachtoffer van mijn fouten.  Ik zou graag hebben dat de leerkracht over de gevangenis zou praten in de klas.  Dat zou het voor onze kinderen een stuk makkelijker maken.  Dat hij uitlegt wat een gevangenis is.  Dat daar niet enkel moordenaars en pedofielen zitten, maar ook oplichters en fraudeurs.  Dat ik ook een papa ben en dat Enno en Elio er niet voor gekozen hebben dat ik in de cel zit.  En het is niet omdat ik fouten heb begaan dat ik een slecht mens ben of dat mijn kinderen slecht zijn.  Kinderen zien de gevangenis in films of hoeren hoe volwassenen erover praten.  Ik stond ongelooflijk te kijken toen Enno vroeg: `Papa, heb jij ook mensen vermoord?”

In het handschrift van de leerkracht

“Enno en Elio hadden allebei een vriendinnetje.  Tot ik in de gevangenis zat.  Eén van de mama´s is zich komen verontschuldigen bij mijn vrouw.  `Sorry, hé, het ligt niet aan mij, maar mijn man´  De kinderen zijn beiden gestopt met hun sport en de muziekschool.  Ik denk dat ze bang zijn dat telkens opnieuw andere kinderen te weten komen dat hun papa in de gevangenis zit.  De school is al genoeg.  Enno heeft nu een nieuw vriendinnetje. `Gaat het nog met je papa?´, vraagt ze hem telkens.  En het is ook het eerste wat Enno telkens aan de telefoon vraagt.
Ik heb hier veel tijd.  Ik schrijf veel.  En in mijn hoofd lopen filmpjes.  Van hoe we samen in de bergen in Oostenrijk wandelen.  Ik heb me gespecialiseerd in de schoolletters en schrijf briefjes naar de kinderen in het handschrift van hun leerkracht.  Ik moedig hen aan, vraag naar de resultaten, toon hen dat ik fier ben.  Ik lees kranten en tijdschriften en schrijf hen wat ze in het weekend kunnen doen: `Ik heb gelezen dat er een opendeur is in het Natuurhulpcentrum´.  Thuis maken ze samen met mijn echtgenote een map aan met gezinsideetjes: voor als ik terug ben uit de gevangenis.
Ik bel drie keer per week naar huis: tien minuutjes.  Op zaterdag zie ik mijn vrouw en de kinderen een uurtje.  Ik zou hen graag laten timmeren of leren lassen of een klein groentetuintje laten aanleggen.  Het is nu alsof ik een stuk uit hun leven heb geknipt.  Dat kan ik nooit meer goedmaken.  Ik heb vele collega´s in de gevangenis, maar geen vrienden.  Je hoort hier de onmogelijkste verhalen tijdens de wandeling.  Maar zelden hoe erg ze hun gezin missen.  Dat doet te veel pijn”.

Bron: gratis blad Klasse voor ouders  januari 2006.

 

 
leden
  • Totaal aantal leden: 471
  • Latest: telose83
Stats
  • Totaal aantal berichten: 23704
  • Totaal aantal topics: 2656
  • Online Today: 11
  • Online Ever: 354
  • (16 december 2019, 11:35:11)
Gebruikers Online
Users: 0
Guests: 3
Total: 3
 

© vierdewereldsyndicaat.org