Deze website gebruikt cookies. Cookies zijn kleine tekstbestanden die we op uw computer plaatsen om uw gebruiksgemak op onze website te verbeteren. We gebruiken sessie cookies en permanente cookies. Dat doen we om uw voorkeurinstellingen te onthouden en om te weten dat u akkoord ging met het gebruik van cookies. Derden op onze website gebruiken mogelijk ook tracking en nog andere cookies. Klik hier voor ons volledig cookiebeleid en meer info over cookies.
Ik ga akkoord met cookies

*

Auteur Topic: Nutteloos doosjes vouwen voor je uitkering  (gelezen 7811 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

debbie

  • Gast
Nutteloos doosjes vouwen voor je uitkering
« Gepost op: 10 januari 2006, 08:00:31 »
DEN HAAG - Ze moeten maandenlang in een fabriek doosjes vullen, kauwgom van de straat halen en zelfs in een kring autobanden doorgeven. De nieuwe bijstandsgerechtigden komen er niet onderuit, ook al vinden ze het een vernedering. 'Work first' in de praktijk.
,,Vouw doosjes in elkaar, raap kauwgom van de straat, doe alles wat ze vragen, zeg ja en amen en vraag vooral niets. Anders riskeer je een korting op je uitkering of je verliest hem helemaal.'' Dat is 'work first' volgens de Arnhemse Jacqueline Grosman.


Of je nu een universitaire opleiding hebt of niets, of je twintig jaar gewerkt hebt of nog nooit: voor work first-trajecten doet het er niet toe. Wie een bijstandsuitkering aanvraagt, wordt in bijna alle gemeenten verplicht tewerkgesteld in een fabriek, bij het schoonmaken van kantoren of bij het volgen van cursussen. Werken én hulp bij het vinden naar een baan, in ruil voor een uitkering.

Maar volgens Grosman is de realiteit anders. ,,Het is vernederend, intimiderend en ze helpen mensen alleen maar verder de ellende in. Ze zeggen dat je moet werken om arbeidsritme te krijgen. Dat had ik al. Ze zouden me helpen bij het vinden van een baan. De enige functie die ze voor me konden vinden, was kippenvanger. Ik ben er negatiever uitgekomen dan ik erin ging.''

Grosman heeft kunstgeschiedenis gestudeerd. Ze werd werkloos nadat haar jaarcontract bij een omroep niet werd verlengd. Na twee jaar werkloosheidsuitkering klopte ze aan bij de bijstand. ,,Ik moest doosjes vouwen in een fabriek. Kan iemand mij uitleggen hoe dit mij moet helpen naar een nieuwe baan?'' Na drie maanden werken zat ze weer thuis. Haar work first-traject was afgelopen.

Vragen stellen was volgens haar taboe. ,,Als je informeerde hoe het zat met vakanties, kreeg je een snauw. 'Als je zo gaat beginnen, moeten we dat aan de gemeente rapporteren', zeiden ze. Oftewel: je raakt je uitkering kwijt.''

Grosman kaartte haar klachten aan bij de gemeenteraad. ,,Sindsdien hoeven hoogopgeleiden hier niet meer in de productie te werken.''

Cliëntenraden, de Bijstandsbond en zelfs de Sociale Alliantie, waar zo'n vijftig organisaties (waaronder vakbonden) zijn verenigd: allemaal horen hetzelfde verhaal. ,,Mensen voelen zich geïntimideerd, krijgen nauwelijks begeleiding en moeten soms de meest nutteloze klussen en cursussen doen'', zegt Piet van der Lende van de Bijstandsbond.

Van de Sociale Dienst in Amsterdam moesten werklozen in een kring gaan staan en zo snel mogelijk autobanden aan elkaar doorgeven. ,,Op die manier moesten ze leren samenwerken. Wie een band liet vallen, kon dit blijkbaar niet. We hebben hier een klacht over ingediend'', zegt Van der Lende.

Een meisje met een beschadigd gezicht werd volgens hem voor een draaiende camera gezet. ,,Ze moest zien hoe haar gedrag was. Ze stopten pas toen ze ging gillen.'' Anderen werden te werk gesteld in een compleet lege fabriekshal. ,,Ze zouden daar cursussen krijgen, maar moesten dan wel eerst zelf alle muren metselen, terwijl ze daar helemaal geen ervaring in hadden. Die fabriek is inmiddels gesloten.''

De sociale dienst van Amsterdam betwist die beschuldigingen. ,,Die mensen wisten heus wel dat zij daar waren om te leren metselen, timmeren en lassen. Dat is juist een speciaal project. En wellicht begrijpt niet iedereen op welke manier wij mensen proberen te laten samenwerken. Maar dat we hier cursussen voor geven, is juist toe te juichen'', aldus een woordvoerder.

In Den Haag moeten sommige deelnemers voldoen aan een sollicitatieplicht van 32 uur in de week. Wie een uitkering wil, moet per uur verantwoorden wat hij of zij gedaan heeft. Daarbij mogen ze ook vrijwilligerswerk doen, als ze maar aantoonbaar 32 uur bezig zijn. ,,Wie dit niet wil, wordt aan het werk gezet bij schoonmaakbedrijven. Wie ook dat niet wil, krijgt geen uitkering'', zegt een woordvoerder van de gemeente Den Haag.

Het principe van verplicht werken voor een uitkering vindt Raf Janssen van de Sociale Alliantie niet erg. ,,Als het iets toevoegt en mensen er iets van leren, is het prima. Maar dat gebeurt in veel gevallen niet. Gemeenten hebben meer aandacht voor het aantal mensen dat de bijstand verlaat, dan voor de manier waarop.''

Inmidddels blijkt uit cijfers van diverse gemeenten dat duizenden mensen het afgelopen jaar afzagen van een uitkering vanwege het werk en de cursussen die zij verplicht werden te volgen.

Het is niet overal kommer en kwel. In het Limburgse Horst aan de Maas krijgen deelnemers een extra premie als ze zich goed inzetten. Van de 88 deelnemers vonden 31 een baan. In Schiedam mogen deelnemers in werktijd op computers vacatures zoeken. Ook krijgen ze begeleiding van consulenten. Hier vonden 35 van de 183 deelnemers een baan.

Voor de 47-jarige Frans Windhorst hoeft zo'n reguliere baan niet echt. Hij wil permanent in het Schiedamse work first-traject blijven. ,,Ik ben zo goed als mijn hele leven al werkloos. Hier heb ik het naar mijn zin. Laat mij maar hier blijven'', zegt hij, terwijl hij weer naar de heftruck loopt om een pallet te verplaatsen. Samen met veertig anderen staat hij de hele dag aan lange tafels te werken om doosjes en zakjes te vullen. De taak van vandaag: honderd beugels per doosje.

Bron: Nederlands dagblad
http://www.nd.nl/Document.aspx?document=nd_artikel&vorigDocument=nd_zoekresultaten&id=65244




debbie

  • Gast
RE: Nutteloos doosjes vouwen voor je uitkering
« Reactie #1 Gepost op: 10 januari 2006, 10:43:48 »
Jacqeline Grosman zet zich in voor de strijd tegen deze mensonwaardige praktijken in de werkfabrieken. Zelf heeft ze meerder maanden in een werkfabriek gewerkt en daar uitvoerig dagboek over bijgehouden.

Dit is de tekst die Jacqueline Grosman op 6 juni 2005 heeft voorgelezen aan de gemeenteraad van Arnhem.

Geachte gemeenteraad en geacht college van burgemeester en wethouders
De gemeente Arnhem besteedt reïntegratie uit. Dat moet op dit moment nou eenmaal van
het rijk. Daar kan ik niets aan veranderen en daar kunt u niets aan veranderen. Maar de wethouder blijft verantwoordelijk en de gemeenteraad heeft een controlerende taak.
Nu ben ik vanavond gekomen om te vertellen hoe het er bij reïntegratiebureau SagEnn aan toe gaat. Ik vind namelijk dat u dat moet weten. De gemeente geeft veel geld uit om ons via SagEnn in een reguliere baan te krijgen. De bedoeling is goed. Wij zitten allemaal
in de bijstand en zoeken een normale baan.
Bij SagEnn kom je in een `traject´ zoals dat heet, om je voor te bereiden op de arbeidsmarkt. Dat traject houdt in dat je vier uur per dag productiewerk doet in de werkfabriek. Daarnaast zou je, als het goed is, begeleiding kunnen krijgen bij het zoeken naar werk. En dat gebeurt nauwelijks.
Wij, ik spreek hier namens mezelf en vele van mijn collega´s, wij hebben nog een ander probleem.
Wij worden in de werkfabriek geïntimideerd en respectloos behandeld. Het is niet goed georganiseerd bij SagEnn. De communicatie is slecht, de ondersteuning minimaal en wie zijn mond open doet, is in de ogen van SagEnn een rotte appel en moet weg.
De presentielijsten kloppen vaak niet.Telefoontjes van deelnemers die ziek zijn of verhinderd, worden slecht verwerkt. Brieven worden veel later verstuurd dan ze geschreven zijn. Vrijwilligerswerk mogen de meesten niet of bijna niet doen. Zo kan ik nog wel even doorgaan. U kunt het allemaal lezen in mijn dagboek op de site www.werkenzonderwerk.nl
Het doel van deze aanpak is om ons zo snel mogelijk uit de bijstand te krijgen. Er stromen mensen uit, dát wel ja....
Ik geef u een paar voorbeelden:
Een collega, mijnheer S. heeft zijn uitkering opgezegd maar hij heeft geen baan. Wat komt er van hem terecht? Zal hij dakloos worden?
Een andere collega, mevrouw O. heeft de uitkering opgezegd. Ze wil voor geen goud terug en zei: “Nog een tijd in de werkfabriek kan ik niet aan. Ze breken me daar helemaal af.” Haar toekomst is onzeker.
Ik maak me zorgen!
Aan de gemeenteraad heb ik daarom de volgende vraag: Ík heb geen diepgravend onderzoek kunnen doen. Ú kunt het onderwerp op de agenda
zetten. U kunt controleren of het geld dat de gemeente uitgeeft aan reïntegratie goed besteed wordt. Neem die controlererend taak serieus !!!
Hoor de deelnemers. Organiseer een bijeenkomst zodat u een volledig beeld krijgt van wat zich daar afspeelt. Ik zou dat toejuichen !!!
Ik ben hier niet alleen zoals u ziet. En voor de wethouder heb ik een handtekeningenlijst.
Daarmee protesteren we allemaal tegen de intimiderende sfeer waarmee SagEnn ons dreigt te breken.
Ik dank u voor uw aandacht.

Bron: http://www.werkenzonderwerk.nl/speech.pdf

debbie

  • Gast
RE: Nutteloos doosjes vouwen voor je uitkering
« Reactie #2 Gepost op: 10 januari 2006, 10:51:18 »
Passend werk of niet: iedereen aan de slag

Uit de Gelderlander van 6 juni 2005

Door KARIN MULDER

ARNHEM - Jacqueline Grosman is werkloos. Vorig jaar werd ze opgeroepen voor een reïntegratietraject bij SagEnn. Haar ervaringen staan op internet. Volgens wethouder Pijnenburg is er geen reden voor paniek.


"Misschien ben ik te kritisch. Maar volgens mij leidt de huidige wetgeving echt niet tot werk. Waar het toe leidt, is dat mensen overspannen raken. Gek worden. Ze stromen uit de bijstand, zoals dat heet. Maar wat dan? Ik heb zelf geen flauw idee meer."

Jacqueline Grosman (42) deed de Kunstacademie, volgde een cursus journalistiek. Werkte twee jaar bij Omroep Gelderland. Haar contract werd niet verlengd. Drie jaar is ze nu werkloos. Vorig jaar kreeg ze een oproep voor een reïntegratietraject. Een logisch gevolg van de Wet Werk en Bijstand, die op 1 januari 2004 van kracht werd. De uitvoering van die wet is in handen van de gemeente. Die sluit op haar beurt contracten af met reïntegratiebedrijven.

Jacqueline Grosman moest op 21 maart aan de slag bij de werkfabriek van SagEnn aan de Hazenkamp in Arnhem. Deelnemers doen hier licht productiewerk. Doel van het traject is hen aan een betaalde baan te helpen. "Betaalde arbeid gaat altijd voor onbetaalde arbeid", citeert Grosman op haar site een medewerkster van de sociale dienst: "'Je hoeft nog net niet achter de ramen, maar verder is alle arbeid passend'. Ik sta paf van zo'n grove opmerking."

Grosman heeft haar ervaringen bij SagEnn gedetailleerd beschreven op. www.werkenzonderwerk.nl. Volgens haar zijn intimidatie en een respectloze manier van bejegenen aan de orde van de dag bij de Arnhemse werkfabriek. Jacqueline Grosman zamelde zo'n zestig handtekeningen in van collega's die het met haar eens zijn. De handtekeningen biedt ze vanavond tijdens de gemeenteraad aan wethouder Inez Pijnenburg aan.

Naar aanleiding van het dagboek ging de wethouder vrijdag op werkbezoek bij SagEnn. Haar conclusie: "Er is geen reden voor paniek. Maar ik kan mij de gevoelens van betrokkenen wel voorstellen. Bij een aantal leeft misschien het idee 'ik moet iets doen wat ik niet wil'. Het klinkt hard, maar het is niet anders."

Jacqueline Grosman voelt die verharding. "Je hebt de bovenkant van de samenleving en je hebt de onderkant. Het laddertje daartussen is weg. Je moet in je leven toch de mogelijkheid hebben om iets te kiezen wat bij je past. Maar die mogelijkheid is er niet meer."

"Passende arbeid vinden voor uitkeringsgerechtigden is niet langer het uitgangspunt", beaamt Marijke van Noort, commercieel manager bij SagEnn. "De gemeente en wij vinden het belangrijk dat deelnemers dagritme opbouwen. Dat hun dagen gevuld zijn met iets anders dan dat wat ze leuk vinden. Het is een leerproces." Pijnenburg heeft niet kunnen constateren dat deelnemers bij SagEnn respectloos worden bejegend. "Met mensen die er heel erg mee zitten, maken we een afspraak."

Bron: De Gelderlander
http://www.gladio.nl/default.asp?id=2026693662

debbie

  • Gast
RE: Nutteloos doosjes vouwen voor je uitkering
« Reactie #3 Gepost op: 10 januari 2006, 10:56:01 »
Hoorzitting omstreden reïntegratiebedrijf afgelast

14 oktober 2005 - De gemeenteraad van Arnhem is teruggekomen op het besluit om een hoorzitting te houden over het reïntegratiebedrijf SagEnn. Het bedrijf kwam in het nieuws nadat ex-cliënte Jacqueline Grosman intimidatiepraktijken aan het licht bracht.

14 oktober 2005 - De gemeenteraad van Arnhem is teruggekomen op het besluit om een hoorzitting te houden over het reïntegratiebedrijf SagEnn. Het bedrijf kwam in het nieuws nadat ex-cliënte Jacqueline Grosman intimidatiepraktijken aan het licht bracht.

Een delegatie van de gemeenteraad heeft een bezoek gebracht aan het bedrijf. “Ze vinden dat ze nu voldoende op de hoogte zijn”, aldus Grosman. “Ze zeggen nu dat een hoorzitting een te zwaar middel zou zijn”.

Grosman heeft de indruk dat vooral VVD-wethouder Pijnenburg en het CDA zich hebben ingespannen om een hoorzitting tegen te houden.

De ex-cliënte zegt dat ze erg geschrokken van de intimiderende sfeer bij SagEnn toen ze daar zelf te werk werd gesteld.

Ze opende een website waarop ze publiceerde over haar eigen ervaringen en die van andere deelnemers aan het project. Ook verzamelde ze handtekeningen onder deelnemers.

Sommige deelnemers aan het project voelden zich zo vernederd door de werkwijze dat ze niets meer met de sociale dienst te maken willen hebben.

“Ik ken bijvoorbeeld een vrouw die nu zonder inkomen zit. Ze wil een lening afsluiten bij de bank om toch rond te kunnen komen”, aldus Grosman.

De gemeenteraad schrok van de berichten over de gang van zaken bij SagEnn, en besloot een onderzoek in te stellen.

Inmiddels zijn er geluiden dat de bejegening van deelnemers is verbeterd. Ook is de reiskostenvergoeding nu beter geregeld.

“Maar dat is niet waar het me om gaat. Wat me tegenstaat is het negatieve mensbeeld dat uit de benadering naar voren komt. Ze zouden juist uit moeten gaan van de motivatie en de capaciteiten van werkzoekenden”.
“Mensen die te goeder trouw zijn, zijn de dupe van de werkwijze van SagEnn. Degenen die de boel belazeren, trekken zich er niets van aan. Je treft de verkeerde mensen”.

Jacqueline Grosman wil doorgaan met het ter discussie stellen van de werkwijze van reïntegratiebedrijven zoals SagEnn.

Voor meer informatie: www.werkenzonderwerk.nl.

debbie

  • Gast
RE: Nutteloos doosjes vouwen voor je uitkering
« Reactie #4 Gepost op: 10 januari 2006, 11:02:11 »
donderdag, december 15, 2005

Work First stinks!

Donderdag 15 december, heeft een handjevol activisten van de
Bijstandsbond en de Werklozen Belangen Vereniging Amsterdam en onafhankelijke aanhang op de pier in Scheveningen actie gevoerd tegen Work First.

Work First is een uit de Amerikaanse staat Wisconsin overgenomen
bijstandssysteem, dat inhoudt dat je, om een uitkering te kunnen ontvangen, de handen uit de mouwen mag steken in speciaal voor dat doel opgezette 'werkfabrieken'. Associaties met de in de jaren vijftig afgeschafte werkverschaffing liggen voor de hand...
Work First ligt in het verlengde van de nieuwe Wet Werk en Inkomen, die de oude Bijstandswet afgelopen jaar heeft vervangen. De nadruk ligt op arbeidsdisciplinering (als doel op zich...), of, zoals een medewerker van het reintegratiebedrijf SagEnn het verwoordde: "Passende arbeid vinden voor uitkeringsgerechtigden is niet langer het uitgangspunt. De gemeente en wij vinden het belangrijk dat deelnemers dagritme opbouwen. Dat hun dagen gevuld
zijn met iets anders dan dat wat ze leuk vinden. Het is een leerproces."
Een mooie definitie van het fenomeen arbeid: dat je dagen gevuld zijn met "iets anders dan dat wat je leuk vindt".
Meer banen komen er door deze aanpak niet bij, behalve dan in de commerciele reintegratie-industrie. Work First is een belangrijke stap in de herstructurering van de Europese arbeidsmarkt, waarbij een nieuwe werkwillige en flexibele onderklasse moet worden gecreeerd: naar Amerikaans model, de 'working poor'. De Work First-fabrieken zijn het afgelopen jaar onder andere opgezet met financiering uit het potje van het Europees Sociaal Fonds, dat onlangs plotseling leeg bleek te zijn (1,5 miljard door het gootsteenputje).
Hoewel het Work First-principe momenteel sluipenderwijs wordt ingevoerd in Nederland, zijn maar weinig mensen op de hoogte van het fenomeen. Deels zal dit veroorzaakt worden door de schaamte van de mensen die aan dit soort zinloze disciplineringsprojecten worden onderworpen.
Een interessant dagboek van iemand die een tijdje in zo'n werkfabriek heeft mogen meewerken is te vinden op de site: www.werkenzonderwerk.nl

Ondanks (of juist dankzij) de geringe opkomst, verliep de actie redelijk voorspoedig. We hebben in opvallende zwartgeel gestreepte gevangenenpakjes een groot deel van de pier en het omliggende strand aangeveegd en uiteindelijk ook onze kritiek kunnen spuien op de Work First conferentie zelf die op de pier gehouden werd, door onderstaand pamflet voor te lezen en uit te delen aan de bezoekers.

Bron: Informatiepunt arbeid en sociale zekerheid
http://www.bijstandsbond.org/blog/2005/12/work-first-stinks-baliekluiver-15.html

debbie

  • Gast
RE: Nutteloos doosjes vouwen voor je uitkering
« Reactie #5 Gepost op: 10 januari 2006, 12:09:57 »
Het dagboek van Jaqueline Grosman kan je hier terug vinden:
http://www.werkenzonderwerk.nl/


Hieronder een paar fragmenten die ik gekopieerd heb:

“Op een flap-over worden drie hokken getekend. Je kunt in de eerste fase zitten. Dan moet je snel een baan zoeken. Je kunt ook in de tweede fase zitten. Dan moet je snel een baan zoeken. Je doet daarnaast 20 uur per week licht productiewerk. Dat gaat gebeuren in de loods achter de deur. Het begint uiterlijk op 21 maart. Je kunt ook in de derde fase zitten. Dan moet je snel werk zoeken. En anders krijg je een joboffer. Dat houdt in dat je wordt gedwongen om een baan te accepteren. Het is een uiterste middel, voor mensen waar `niets mee te beginnen´ valt.”

“De meeste mensen hebben het koud en werken met de jassen aan. De ruimte is heel groot en daardoor waarschijnlijk moeilijk te verwarmen. Al die mensen met hun jassen aan maakt dat het eruitziet of ze elk moment weg kunnen lopen, alsof dit maar een zeer tijdelijke toevallige speling van het lot is. Was dat maar zo. Het is beleid. En als we weglopen krijgen we geen bijstand meer.”

“Een van de collega;s die uit Arnhem Noord komt heeft een busabonnement gekocht. Dat kostte 57,50 euro.
Dat moet ze dus missen van het toch al geringe huishoudgeld want het wordt het niet vergoed. “

“Het is vandaag 1 april en de uitkering is binnen. Woensdag en donderdag werd er al rondgevraagd wie z´n uitkering al had. Er werd over getelefoneerd. Velen kunnen er niet mee rondkomen en staan elke maand rood. Bij mij is het niet anders”

“Een collega klaagt dat ze geen zin meer heeft . Haar linkerhand is nogal gehavend en ze kan geen schroef meer zien.
Een andere collega is niet gekomen vandaag. Ziek. Gisteren klaagde ze al dat ze zich belabberd voelde.
Een ander heeft rode ogen en een rode neus, van het stof. Daar is ze allergisch voor.”

“Een ander zegt: “Dat raam daar, daar baal ik van.” Het gaat over het raam waardoor de SagEnn medewerkers ons observeren, soms wel met z´n zessen tegelijk.
De productieleider wil wel vragen of ze de varens weghalen en het dan gewoon openlijk doen en niet zo stiekem.
“Maar”,zegt hij: “Zij willen weten hoe jullie je gedragen want ze moeten met jullie naar werkgevers toe. “
“Dat is onzin,” zeg ik, “Ze doen dat helemaal niet, ze doen er vrijwel niks aan.”

“Ik wil werken om zelf geld te verdienen en niet om jullie rijk te maken of zo. Waarom moet ik hier weer werken als ik een tijd een baan heb gehad. Waarom trekken jullie dat dan niet van het traject af. Ik heb twee handen en ik wil werken maar dan ook geld verdienen. Ik ben jullie slaaf niet. Jullie behandelen mij als slaaf.” Hij gaat nog een tijdje door en wordt steeds bozer.”
“Een ander die ook boos is: “Waarom laten jullie hier geen tralies zakken.”
De locatiemanager: “Ik ben blij dat je er zo over denkt.”

“Een collega zegt dat hij het liefst eind deze week weg wil zijn. Hij voelt dat hij zich gaat aanpassen. Dat is zorgelijk. “Ja,” zeg ik, “ zo voel ik het ook.” Ik merk aan mijzelf ook dat ik me ga aanpassen. Maar als ik straks hier wegga, wil ik nog wel een beetje mee kunnen met het normale leven en dat is andere koek. “

debbie

  • Gast
RE: Nutteloos doosjes vouwen voor je uitkering
« Reactie #6 Gepost op: 10 januari 2006, 12:19:44 »
Werklozenproject stilgelegd: ongeluk en brandgevaar

10 oktober 2005 - Een werklozenproject in Amsterdam moet zijn activiteiten staken omdat er sprake is van brandgevaar. Ook vond onlangs een ongeluk plaats waarbij een tewerkgestelde zich in zijn duim zaagde.

Vorige week donderdag maakte de Bijstandsbond bekend dat een aantal gebouwen van het bedrijf Fourstar Reïntegratie Service bv in Amsterdam West op last van Bouw- en Woningtoezicht is gesloten.

Een woordvoerder van de dienst bevestigt dat een bouwvergunning en een gebruiksvergunning ontbreken. Deze vergunningen zijn nodig voor de activiteiten van het reïntegratiebedrijf.

Ook is vastgesteld dat er sprake is van brandgevaar. Vandaag is hierover een aanschrijving de deur uitgegaan.

Louis Verhoof van Fourstar geeft aan dat er problemen waren met de vluchtroutes en de aanwezigheid van blusmateriaal. “Het verbaast me wel dat het bedrijf dat vóór ons in dit pand zat, hier nooit op is aangesproken”.

Volgens de Bijstandsbond moesten werklozen een fabriekshal verbouwen, “zonder dat de voorschriften op het gebied van veiligheid en deskundigheid in acht werden genomen en zonder dat er professionele bouwvakkers voor de begeleiding aanwezig waren”.

Ongeluk met zaagmachine

“Op zeer ondeskundige wijze werd aan de verbouwing van het pand gewerkt, wat tot ongelukken heeft geleid. Onlangs zaagde een cliënt zijn duim af op een zaagmachine”.

De werklozen zouden onder druk zijn gezet om de situatie te accepteren onder dreiging van strafkortingen op hun uitkering, aldus de Bijstandsbond.

Verhoof van Fourstar bevestigt dat een ongeluk met een zaagmachine heeft plaatsgevonden. De cliënt zou echter slechts een klein sneetje in de top van zijn duim hebben gezaagd.

Bovendien zou de cliënt zelf hebben toegegeven dat hij tegen de voorschriften in met de zaagmachine had gewerkt, zonder dat deskundige begeleiding aanwezig was.

In een reactie laat de Bijstandsbond weten dat getuigen een heel ander verhaal vertellen.

“De hele top van de duim, dat wil zeggen het hele stuk met de nagel lag er af en kon er in het ziekenhuis niet meer aangezet worden. Bepaald geen klein sneetje!”

Ook de opmerking van Verhoof over de voorschriften roept irritatie op. “Er was in het geheel geen deskundige begeleiding aanwezig, over voorschriften was men de hele tijd erg gemakkelijk.”

De Bijstandsbond benadrukt dat er in het project mensen met fysieke en psychische aandoeningen tewerk worden gesteld.

“Hoe is het dan mogelijk dat iemand plotseling op eigen houtje, zonder toezicht, op een zware houtzaagmachine aan het werk is? Is dat niet een teken dat het toezicht sowieso faalt?”

Het bedrijf zou hebben verzuimd om na het ongeluk de Arbeidsinspectie in te lichten.

Volgens de Bijstandsbond zijn op de lokatie begeleiders werkzaam die zelf voormalig werklozen zijn en die op een contract van een half jaar plus een dag in dienst zijn genomen door Fourstar.

Met deze `veel toegepaste truc´ zou het bedrijf zijn doelstellingen op het gebied van duurzame reïntegratie waarmaken.

Contractduur

Reïntegratiebedrijven worden vaak betaald op basis van het aantal werklozen die zij duurzaam aan de slag hebben geholpen.

Verhoof van Fourstar bevestigt dat twintig tot dertig procent van de werknemers van het bedrijf uit `de doelgroep´ afkomstig is.

Ook bevestigt hij dat de contractduur van deze werknemers is afgestemd op de eisen die de gemeente stelt ten aanzien van duurzame reïntegratie.

De panden aan de Isolatorweg in Amsterdam West werden door Fourstar gebruikt voor twee projecten.

In het project Workstar doen werklozen gedurende twee maanden `werknemersvaardigheden´ op met behoud van uitkering. Als ze na die periode nog werkzaam zijn, ontvangen ze salaris.

De deelnemers verrichten onder meer inpakwerkzaamheden, zoals het inpakken van cd´s.

Het project Werkplaats is een leerwerkproject voor werklozen die moeilijker aan de slag komen op de arbeidsmarkt.

De deelnemers kunnen bijvoorbeeld een training volgen voor administratief werk, maar ze kunnen ook worden ingezet voor klussen zoals schilderwerk.

Ze doen dit werk met behoud van uitkering.

Nieuwe lokatie

In Amsterdam West waren de deelnemers aan Werkplaats bezig met het inrichten van cursuslokalen die bedoeld zijn voor andere projecten van Fourstar. De lokalen zijn inmiddels gereed.

Volgens Verhoof stonden de werkzaamheden onder controle van een begeleider die zelf een bouwbedrijf heeft gehad.

Bovendien werden complexe werkzaamheden zoals het boren in de vloer uitbesteed aan een extern bedrijf.

Aan Workstar nemen ongeveer 70 mensen deel, aan Werkplaats ongeveer 40. De eerste kandidaten zijn begin augustus begonnen.

Inmiddels zijn Fourstar en de sociale dienst gezamenlijk bezig om een nieuwe lokatie te zoeken.

Het is de bedoeling dat de deelnemers aan de projecten maandag of uiterlijk dinsdag weer aan de slag kunnen.

De sociale dienst kon nog niet aangeven of er aanleiding is om het contract met Fourstar te herzien.

Anke van der Vliet van de cliëntenraad van de Amsterdamse sociale dienst liet weten vrijdagmiddag vragen te zullen stellen over de situatie bij Fourstar.

Ook wil zij een lijst met de reïntegratiebedrijven waar de gemeente zaken mee doet. DK

Bron: www.fnv.nl

debbie

  • Gast
RE: Nutteloos doosjes vouwen voor je uitkering
« Reactie #7 Gepost op: 10 januari 2006, 12:47:13 »
Een hele boterham, ik weet het. Heb er een halve dag over gedaan om vanalles op te zoeken, te lezen en een sellectie te maken. Ik vind het zeker de moeite waard om het op onze site te plaatsen. Dit "Work First" systeem dat uit Amerika afkomstig is wordt nu helaas in Nederland ook toegepast. Ik vrees ervoor dat het op termijn ook naar België komt overwaaien. Van groot belang dus dat we alvast weten waar dat over gaat. Ik vind het verwerpelijk, mensonterend, schandalig ... ik heb er eigenlijk geen woorden voor.
Eén ding weet ik zeker, nooit of te nimmer zou ik me zo laten vernederen, nooit zal ik een slaaf worden. Dan laat ik nog liever mijn uitkering afpakken met alle gevolgen vandien. Triest hoor en dat in 2006  :sad:

 

 
leden
Stats
  • Totaal aantal berichten: 23703
  • Totaal aantal topics: 2656
  • Online Today: 12
  • Online Ever: 354
  • (16 december 2019, 11:35:11)
Gebruikers Online
Users: 0
Guests: 3
Total: 3
 

© vierdewereldsyndicaat.org