Deze website gebruikt cookies. Cookies zijn kleine tekstbestanden die we op uw computer plaatsen om uw gebruiksgemak op onze website te verbeteren. We gebruiken sessie cookies en permanente cookies. Dat doen we om uw voorkeurinstellingen te onthouden en om te weten dat u akkoord ging met het gebruik van cookies. Derden op onze website gebruiken mogelijk ook tracking en nog andere cookies. Klik hier voor ons volledig cookiebeleid en meer info over cookies.
Ik ga akkoord met cookies

*

Auteur Topic: “Kritische bejaarden worden gewoon weg- of doodgepest”  (gelezen 3522 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Bokkerijder

  • Gast
“Kritische bejaarden worden gewoon weg- of doodgepest”
« Gepost op: 12 september 2006, 02:02:36 »

Journaliste schrijft vernietigend boek over ouderenzorg in rusthuizen

Hasselt – Als je het peil van een beschaving kan aflezen aan de manier waarop er met kwetsbare mensen wordt omgegaan, dan is het met Vlaanderen triest gesteld.  In het boek ‘Als de zorg ontspoort’, hangt journaliste Denise Van den Broeck van de Vlaamse bejaardenzorg een beeld op om van te gruwen.  Het bewind dat er soms door ‘verpleegkundigen’ ten aanzien van de bewoners wordt gevoerd, roept herinneringen op aan de concentratiekampen.  “Vuilspuiterij”, vindt de directeur van een rusthuis.  “De waarheid, en niets dan de waarheid”, zegt Van den Broeck.  “Wie niets meer kan, wordt het slechtst behandeld.  Dat moet anders.  Of dat griezelige einde wacht ons allemaal”.

Denise Van den Broeck, journaliste van Readers Digest, schreef eerder over ‘Stinkende Zaakjes’ en ‘Medische blunders’.  Boeken waarin ze als ervaringsdeskundige de geneeskundige zorg op de korrel nam.  Ze doet het nu ook in ‘Als de zorg ontspoort’.  Ze solliciteerde in de rusthuizen van de provincie Antwerpen en ging er gedurende twee jaar werken.  Nochtans was ze aanvankelijk, toen ze werd aangezocht om een reportage over oudermishandeling te schrijven, niet erg enthousiast.  “Ik ging ervan uit dat dit niet meer bestond.  In de jaren tachtig en negentig waren er al meerdere artikels over de erbarmelijke verzorging in de rusthuizen verschenen.  Maar er waren maatregelen genomen, en er was zoiets als Rusthuis-Infofoon opgericht, waar iedereen zijn klachten over wantoestanden kan melden.  Ik geloofde eigenlijk niet dat er een artikel in zat”.
Het werd dus een boek. “Het was niet zo moeilijk iemand te vinden die wilde getuigen over oudermishandeling. ‘Ontspoorde zorg’, noemen ze dat in de zorgsector.  Dat klinkt minder negatief, hé.  Maar ik heb een nogal rijk sociaal leven en toen ik tegen mijn kennissen over die eerste getuigenis vertelde, kwamen de andere vanzelf.  Het lijkt alsof bijna iedere Vlaming wel iets heeft meegemaakt met zijn ouders of grootouders in het rusthuis.  Alleen durft niemand daar openlijk over te praten.  Laat staan klacht in te dienen. Iedereen is bang voor represailles”. 

Doodgepest – “Terecht.  De bejaarde die het waagt zijn verpleegkundigen te bekritiseren, wordt weg- of doodgepest.  Ik heb bijvoorbeeld het verhaal genoteerd van iemand die als jonge knaap het kamp van Dachau heeft overleefd, later advocaat werd, schepen in zijn gemeente en ervoor zorgde dat de bouw van een rusthuis in zijn gemeente kon doorgaan.  Daar werd hij zelf ondergebracht, toen hij zelf zorgbehoevend werd.  Maar de manier waarop de verpleegkundigen er met de bewoners omgingen, beviel hem niet. Hij heeft dat aangekaart.  Waarop hij werd geslagen.  Waarna hij klacht indiende.  Waarop hem het leven simpelweg onmogelijk werd gemaakt, en hij uiteindelijk op straat werd gezet.  Zonder het minste respect voor wat die man ooit had gedaan”.
“Als ik met verpleegkundigen over dat geval praat, reageren ze altijd met ongeloof.  ‘Zoiets komt bij ons nooit voor’, zeggen ze dan.  Als ik dan vroeg of ouderen soms slecht behandeld werden, zeiden ze ook steevast neen.  Maar na wat aandringen, over de tijd die hun bejaarden krijgen om te eten, of ze altijd genoeg te drinken hebben of  naar het toilet kunnen gaan, komen ze bijna altijd met die ene dooddoener: ‘Weet ge wel hoe lastig ons werk wel is?’”
“Iedereen heeft recht op een lastige dag.  Maar het kan niet dat de bewoners daar het slachtoffer van zijn.  Bovendien hebben vele jongeren niet het minste besef van hoe ze met ouderen moeten omgaan.  Ze ontberen ook de motivatie om hun werk goed te willen doen.  Toen ik undercover aan het werk was, zei een jonge verzorgster me op een gegeven ogenblik: ‘Ge moet die mensen niet zomaar hun goesting geven.  Ze willen gewoon weten hoe ver ze met u kunnen gaan…”

Respectloos – Volgens een rapport van de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) wordt wereldwijd vier tot zes procent van de ouderen mishandeld of verwaarloosd.  In België ligt dat aantal veel hoger.  Volgens studies krijgt één op vijf bejaarden in België te maken met een of andere vorm van geweld.  “Zolang de ouderen zelfstandig zijn, is er niets aan de hand.  Het begint als ze hulp nodig hebben.  Dan worden ze heel ruw en respectloos behandeld”, zegt Van den Broeck.
“Er schort wat aan de opleiding van het personeel in onze rust- en verzorgingstehuizen.  Dat is logisch.  Veel van die mensen zijn er gaan werken omdat ze alleen dar zeker zijn van hun job.  Maar het probleem is kunnen groeien doordat we niet over adequate cijfers omtrent oudermisbruik beschikken”.
“De Rusthuis-Infofoon dient vooral om statistiekjes te maken die het blazoen van de rusthuizen opsmukken.  Daar komen nu amper 1.000 meldingen per jaar binnen.  Dat is belachelijk weinig, na tien jaar werking.  Maar hoe kan het anders ?  Verpleegkundigen die ooit de moed hadden om een wantoestand in hun instelling aan te klagen, kregen dat als een boemerang terug in het gezicht.  Hun klachten worden door de Rusthuis-Infofoon meteen naar hun directies, met naam en toenaam, doorgespeeld.  Tja, je moet al heel moedig zijn, om dan nog kritiek te willen geven.  Of zoals een verpleegster zelf tegen me zei: ‘Ik hoop dat ik zelf nooit naar een rusthuis moet”.

Gunter WILLEKENS

Bron: Het Belang van Limburg, vrijdag 8 september 2006.


Bokkerijder

  • Gast
De SS kon er iets van leren
« Reactie #1 Gepost op: 12 september 2006, 02:03:52 »

Tienen – Emile Van Hamme uit Tienen noemt het Buchenwald, maar dan met propere lakens.  Hij heeft het over het vroegere rusthuis waar zijn moeder verbleef.  “Onze ouders, die vaak de oorlog hebben meegemaakt, worden er door het verplegend personeel afgesnauwd op een manier waar de SS nog iets van had kunnen leren”, zegt hij. 
“Toen mijn moeder moest worden opgenomen in een verzorgingstehuis, hebben wij lang moeten zoeken naar een geschikte plaats.  Alles bleek volzet.  We werden ook op verschillende plaatsen aan de wachtlijst toegevoegd, maar kregen herhaaldelijk na een tijdje te horen dat moeder toch niet kon worden opgenomen.  De uitleg was dan altijd heel divers en vaag.  Ik denk dat ze graag lange wachtlijsten hebben, waarmee ze bij de overheid kunnen gaan klagen”.
“Maar uiteindelijk vonden we dan toch een tehuis.  Het duurde niet lang, of moeder begon te klagen over de ruwe behandeling.  We hebben de verpleegkundigen daarmee geconfronteerd, maar die deden zich ervan af met de uitleg dat die oudere mensen vaak wat verward zijn en niet goed weten wat ze zeggen.  We hebben dan maar gezwegen.  Tot we in de kast de oude kledij van mijn moeder vonden, met losgetrokken knoppen en gescheurde knoopsgaten”.
“We hebben dan voor spion gespeeld.  En gezien dat verplegers de oudjes daar heen en weer sleuren.  Anderen lieten ze dan weer een uur wachten, voor ze naar de wc konden gaan.  Dan deden die mensen soms in hun broek, waarna de verplegers verschrikkelijk tekeer gingen”.
“Wij hebben moeder daar weggehaald.  Ze ligt nu in rusthuis Vondelhof, in Roosbeek.  Ze is prima, daar.  Het kan dus hoor, met beperkte middelen een beleid voeren waarbij het personeel en de bewoners zich goed voelen”.

GW

Bron: Het Belang van Limburg, vrijdag 8 september 2006.


 

 
leden
  • Totaal aantal leden: 466
  • Latest: jrnr601
Stats
  • Totaal aantal berichten: 23695
  • Totaal aantal topics: 2655
  • Online Today: 8
  • Online Ever: 204
  • ( 3 augustus 2012, 12:31:26)
Gebruikers Online
Users: 0
Guests: 2
Total: 2
 

© vierdewereldsyndicaat.org