Deze website gebruikt cookies. Cookies zijn kleine tekstbestanden die we op uw computer plaatsen om uw gebruiksgemak op onze website te verbeteren. We gebruiken sessie cookies en permanente cookies. Dat doen we om uw voorkeurinstellingen te onthouden en om te weten dat u akkoord ging met het gebruik van cookies. Derden op onze website gebruiken mogelijk ook tracking en nog andere cookies. Klik hier voor ons volledig cookiebeleid en meer info over cookies.
Ik ga akkoord met cookies

*

Auteur Topic: “Er rest mij niet veel tijd meer”  (gelezen 7386 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Bokkerijder

  • Gast
“Er rest mij niet veel tijd meer”
« Gepost op: 5 februari 2006, 16:31:45 »
Jean-Pierre Van Rossem (60) ziet zijn levenseinde naderen.

Jean-Pierre Van Rossem is terminaal ziek en bereidt zich voor op het einde.  De gevallen beursgoeroe, het ex-Libertijns kamerlid lijdt in stilte en probeert de `verschrikkingen van de nachtelijke eenzaamheid´ te bezweren met het schrijven van romans en poëzie, communicerend op het internet, op zoek wellicht naar een laatste muze, een laatste soulmate, in ieder geval iemand die hem eindelijk begrijpt.  Voor hij er niet meer is.

Zijn stem klinkt lijzig aan de telefoon, slepend, monotoon, gelaten, vertwijfeld, soms stoot de sluimerende opstandigheid weer in hem op.  Hij heeft geen zin meer om te palaveren, de tijd is er ook niet meer, om zich te verliezen in discussie en controverse en debat.  Hij wil het liefste met rust gelaten worden en in stilte het einde afwachten.

Jean-Pierre Van Rossem: Hallo ?

Het lijkt alsof U zich uit de media heeft teruggetrokken ?

Van Rossem: Ik verschijn niet meer in het publiek, inderdaad.  Mijn leven gaat niemand wat aan.

Niettemin,: waar bent u momenteel mee bezig ?

Van Rossem: Ik ben weer als repetitor aan de slag (repetitoren stomen studenten die wat in te halen hebben klaar voor de centrale examencommissie of de blok, nvdr)  Dat heb ik vroeger ook gedaan, in Brussel, Leuven, Kortrijk.  Ik begeleid nu studenten in Gent.  Ik houd van het contact met de unief, met de jongeren.  Ik heb het financieel ook nodig natuurlijk.

Was u vooral niet aan het schrijven geslagen ?

Ik schrijf ook, ja.  Literatuur.  Romans.  Ik schrijf sinds twee jaar onder de bescherming van een waterdicht pseudoniem.  Niemand in Vlaanderen weet dat ik het ben.  De boeken worden in Nederland uitgegeven.  Met een oplage die twee keer groter is dan de boeken die ik destijds in Vlaanderen uitgaf.  Ze worden nu ook niet meer doodgezwegen.  Mijn derde roman onder een pseudoniem wordt eind dit jaar uitgegeven.

U heeft zich uit het politieke debat teruggetrokken ?

Politiek interesseert me niet meer.  Er zijn andere waarden in het leven.

Het Europees Hof van de Rechten van de Mens in Straatsburg veroordeelde de Belgische staat eind 2004 voor het schenden van uw privacy.  Men verrichtte in 1990 ongeoorloofd huiszoekingen bij u thuis.  U blijft bij uw schadeclaim versus de Belgische staat ?

Daar zijn mijn advocaten nog druk mee bezig. (Het oude vuur laait weer even op).  Ik laat me niet door de Belgische staat alles afpakken na een totaal ongeldig proces.  Dat gaat zeker door !

U aast op een nieuwe morele overwinning ?

Het gaat mij helemaal niet om eerherstel.  Het gaat om de knikkers !  Ze hebben me alles afgepakt.  Ze hebben me eerst in de gevangenis gestopt na een fake proces, en me dan alles afgepakt.  Mijn auto´s, mijn schilderijen. Alles verkocht aan ridicule prijzen!  Terwijl ze wisten dat het illegaal was wat ze deden.  Ze hebben me ook nog een belastingschuld op mijn nek gesmeten in plaats van op mijn klanten, die rijke smeerlappen, te laten dokken. Natuurlijk ga ik door!  Je stopt toch ook niet met een schaakspel twee zetten van schaakmat.  Ik laat mijn lopers niet zomaar voor een paard afruilen.

U eist een kwart miljard euro ?

Dat is hetgeen ze me hebben doen verliezen.

Bent U verbitterd ?

Ik had gehoopt dat het meer impact zou hebben gehad, dat proces in Straatsburg.  Wat mij vooral verbittert is het feit dat mijn huwelijk kapot gelopen is, de problemen rond mijn echtscheiding.

U ziet uw zoons toch nog?

Dat wel.

Wat is nog belangrijk voor u in het leven ?

Niets meer.  Tot het einde.

Is het einde tastbaar dan ?

Het einde is er.  Het is reëel.  Ik leer met het einde leven.

U lijdt naar verluidt aan een fatale vorm van kanker ?

Daar heeft niemand zaken mee.  Ik ben Eddy Wally niet.

Het lijkt ondraaglijk: leven met het besef dat jen niet lang meer te gaan hebt.

Niemand heeft het eeuwige leven.

Slaat de vertwijfeling niet toe?  Berust U ?

Nee, nee.  Het is alleen een raar einde.

Als u achterom kijkt ?

Ik heb alles beleefd wat er te beleven valt.  Ik heb dingen beleefd waar ik zelfs als kind niet van durfde dromen.  Het einde is minder rooskleurig  Ik leef van vandag op morgen.  Ik zie wel wat over mij komt  Allez, ik laat je nu.  Het heeft geen zin om er veel woorden aan te besteden. Het heeft allemaal geen enkele zin.

Terminaal  Jean-Pierre Van Rossem is terminaal ziek.  Geveld door de “complicaties van diabetes”.  Diabetes verhoogt het risico om bepaalde vormen van kanker te krijgen.  Darmkanker met name.  Maar ook pancreaskanker is een verwikkeling bij ouderdomsdiabeten.  Jean-Pierres diabetes werd tijdens zijn verblijf in de gevangenis van Sint-Gilles niet goed behandeld.  Het aftakelingsproces kreeg ruim baan.  Van Rossem verloor een hoop spierkracht in zijn armen.  Hij overwoog een pancreastransplantatie, maar zulke operatie is erg ingrijpend en niet zonder risico´s.  Andere mogelijkheid was het injecteren van gezonde insulineproducerende cellen in de pancreas.  Maar voor die ingreep had hij het geld niet.  Zijn overgewicht, weinig beweging en de sigaret hebben de risico´s op complicaties, op kanker, op een terminaal falen van zijn door diabetes aangetaste nieren alleen maar vergroot.

Zoons  Van Rossem kondigde een jaar geleden voor zichzelf een mediastop af.  Hij is ook al een tijd niet meer te zien langs de lijn van het voetbalveld van KSC Grimbergen, waar zijn jongste zoon Youri voetbalt.  Sinds enige tijd is Van Rossem ook `opgelost´, op allerlei politieke fora op het web.  Hij geeft niet meer thuis.  Hij heeft de energie niet meer om te spuwen.  “Want”, schreef hij in een van zijn laatste bijdragen op het web, “hier verlies ik ontzettend veel tijd aan, tijd die mij niet in overschot rest”.  Hij was de beledigingen aan zijn adres, het sarcasme, het cynisme van zijn internetdebaters toch al zat.
Van Rossem nam afgelopen december ook afscheid van zijn passie, het slotracing.  Twintig jaar lang pompte hij zijn ziel en zaligheid in de promotie van het model car racen.  Hij richtte zij neigen clubje op, opende zijn eigen `circuit´, stak heel wat tijd en energie in zijn slotracing site en bracht de racekriebels over op zijn oudste zoon Nicholas `Piki´ Van Rossem.  Hij wist ook zijn jongste zoon Youri, van zijn tweede vrouw Rachida, te begeesteren voor de modelautootjes.  Want voor Youri wil Van Rossem een echte vader zijn.  “Ik heb de oudste Nicholas nooit zien opgroeien, die fout wil ik bij Youri niet maken”, liet hij eens los.  “Hij krijgt voorrang op alles en iedereen.  Ik wil nu vooral een goede papa zijn”.  Van Rossem stond dus langs de zijlijn van het veld als Youri voetbalde, bracht zelfs in nette bewoordingen verslag uit van de wedstrijden van zijn zoon.  Zijn precaire gezondheidstoestand dwingt hem nu zijn hobby´s op te geven.  Van Rossem heeft zijn villa in Beigem, Grimbergen al een tijdje verlaten.  De modelbaan is afgebroken, en net als zijn collectie autootjes verkocht.

Zelfmoord  Van Rossem is ook geknakt dor het vertrek van zijn vrouw Rachida een paar jaar geleden.  Een vrouw van wie hij ondanks alles altijd heeft gehouden.  “Ik ben bang dat ik wanneer ze weg is, echt mijn klop ga krijgen”, stelde hij toen.  “Ik weet niet wat ik zonder haar moet beginnen.  Ik kan zelfs geen ei koken”.  Geraakt ook door een paar recente zelfmoorden in zijn omgeving.  Een half jaar geleden pleegde zijn privé-secretaris Herman Helskens zelfmoord, nauwelijks 38 jaar.  Op 20 januari jongstleden schoot de echtgenoten van een IMCA-racer zich een kogel door het hoofd.  Een familiedrama.  JP verloor de afgelopen jaren ook een paar slotracevrienden.
Van Rossem weet niet wat hij nog van het leven te verwachten heeft.  Hij brengt steeds meer uren achter de computer door.  Zijn echtgenote Rachida, van wie hij feitelijk gescheiden leeft, wil niet met zoveel woorden bevestigen dat Jean-Pierre terminale kanker heeft.  Maar zij ontkent het ook niet.  “Ik laat het aan Jean-Pierre over om hierover te praten”.  Zij herinnert zich ahar ex vooral als een man van ideeën.  “En ideeën heb je nodig, om vooruit te komen”.  Youri, hun zoon, woont bij haar.  Youri wordt dit jaar veertien.  Hij droomt van een profvoetbalcarrière.  De oudste zoon van Jean-Pierre, Nicholas, is nu 27.  Hij leidt “la petite vie d´un grand garçon”, aldus Rachida.  Geen leven in miljarden.  Waar zijn vader heel even als Dagobert Duck in zwom.

Genie  Eind december 2004 behaalde Van Rossem in Straatsburg een morele overwinning.  Het Europees Hof van de Rechten van de Mens veroordeelde de Belgische staat, concludeerde dat een huiszoeking bij Van Rossem `geen middel was dat redelijkerwijze in verhouding stond tot de nagestreefde wettige doelen.  Want ook vermeende oplichters hebben rechten.  Van Rossem kraaide victorie, over het ongelijk van de Belgische rechters, maar reageerde later ook verbolgen.
De man die geen vriend kon houden, die al zijn vriendschappen in ruzie en gescheld zag eindigen, dit zelfverklaarde genie, dat zich onbegrepen en miskend voelde, in zijn analyses, in zijn humor, maar eigenlijk ook gewoon graag op alles en iedereen schold, voelt het einde nu naderen.  Sommigen vrezen voor zijn memoires.  Een ding stemt Van Rossem allicht gerust: hij hoeft wellicht niet meer mee te maken, dat Filip dit land straks als een staatsman zal leiden.

Tekst: Paul Walraven

Bron: TVGids PRIMO, 31 januari 2006.

Bokkerijder

  • Gast
RE: “Er rest mij niet veel tijd meer”
« Reactie #1 Gepost op: 6 februari 2006, 01:47:56 »
http://www.denar.be

Ja, ik weet niet wie meer te beklagen is, degene die rijk geweest is, of degene die arm geboren is en arm gestorven.

Zoals in een bekend liedje: soms is het erg te verliezen, maar beter verliezen dan nooit iets gehad.

Zou dat hier ook toepasselijk zijn ?  Verder heb ik alle sympathie voor deze rebelse geest.  Maar of de Belgische staat hem zal uitkeren indien blijkt dat hij gelijk heeft ?  Ik betwijfel het ten zeerste.  

Voor Van Rossem hoop ik alleszins dat hij het nog mag meemaken.

 

 
leden
  • Totaal aantal leden: 466
  • Latest: jrnr601
Stats
  • Totaal aantal berichten: 23695
  • Totaal aantal topics: 2655
  • Online Today: 8
  • Online Ever: 204
  • ( 3 augustus 2012, 12:31:26)
Gebruikers Online
Users: 0
Guests: 9
Total: 9
 

© vierdewereldsyndicaat.org